Category Archives: Quetzaltenango

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

25 Ocak 2014, Cumartesi.

IMG_8541

 

Quetzaltenango’da her köşe başında bir avukat bulmak mümkün.

Bir önceki gece 04:00’te yatağa girince son İspanyolca dersim olan 09:00’daki ders için uyanmak ve derse gitmek de oldukça sancılı oluyor benim için. Kary ile Cafe Baviera’da buluşuyoruz; ama benim başım derse sadece iki saat dayanabiliyor. Sonrasında örneklere çok girmeden, temel konuları anlatmasını isteyip dersi erken bitirmek için izin istiyorum. Saat 12:00’ye doğru ders bittiğinde ise dokuz haftadır benim kahrımı çeken bu deli dolu 21 yaşındaki kız ile vedalaşıyoruz. Kısacık sürede kendisini bana çok sevdirmiş olduğu için ayrılmak da çok zor oluyor benim için.

Odaya döndüğümde ise kendimi direk yatağa atıyorum. Hava kararmaya yakınken gözlerimi açtığımda ise dünyam tekrardan normale dönmüş durumda.

Bir şeyler atıştırmak için dışarı çıkıyorum. Güzel bir kahve, güzel bir yemek. Fakat akşamki Xelawho futbol maçına gitmek çok cazip gelmiyor. Ben de son gecemi odamda kalan işleri tamamlayarak oldukça sakin geçiriyorum. Derken gecenin ilerleyen saatlerinde bizimkilerin gelip kapımı çalıp Anıl diye basbas bağırdıklarını ertesi gün Pilar’dan öğreniyorum.

24 Ocak 2014, Cuma.

IMG_8461

IMG_8524

Bugün okulda bizi ziyaret eden ufaklık. Adı Nacho ve kendisi bizim Copito’nun yavrusu.

IMG_8479

IMG_8480

 

Yemekler hazır!

IMG_8484

 

Pull & Beer’da.

 

 

IMG_8506

 

Bizimkiler bar çıkışında yerellerle muhabbeti kuruyor.

IMG_8538

 

Bar çıkışı atıştırmalıkları: Tacos!

Gün benin için oldukça stresli başlıyor; çünkü ders çıkışı dört – beş saat içerisinde tam tamına yirmi kişilik yemek hazırlamam gerekiyor. Üstelik evde bana yardım edecek kimse de yok. Herkesin ders saatleri birbirinden farklı olduğu için yemekleri tek başıma hazırlamam gerekiyor.

Ders 15:00’te bittikten sonra sırasıyla süpermarketin ve pazarın yolunu tutuyorum. Eksik malzemeleri tamamlayıp pazardan da  tam olarak yirmi tane tavuk bacağı satın alıyorum. Kan ter içinde eve dönüp odaya bile girmeden mutfağa dalıyorum. İlk olarak annemin havuçlu yoğurtlu salatasını yapıyorum. Sonrasında da yapmayı planladığım muhallebi için kolları sıvıyorum; fakat internet üzerinden bulduğum tarif beni hayalkırıklığına uğratıyor ve yarım saat boyunca kıvamı suyu andıran muhallebiyi normale döndürmek için çaba harcıyorum. Muhallebi normale dönmüyor, ben iyice stres oluyorum, iki litre süt de ziyan oluyor. Sonrasında sırasıyla bol malzemeli salatımı, fırında kremalı patatesimi ve fırında tavuklarımı hazırlıyorum. Fırınımız o kadar küçük ki, bir yandan bunların hepsini nasıl zamanında pişireceğimi düşünürken bir yandan da guacamole yapmak üzere tam tamına 22 adet avokadoyu soymaya girişiyorum. İşte tam bu noktada Peter geliyor. Direk eşyalarını bırakıp guacamole konusunda yardımıma koşuyor. Biz guacamole’ları hazırlarken Pilar’da geliyor. Guacamole ve frijole konusunda onlar bana yardım ederlerken ben de eksik gedik kalan işleri tamamlamaya bakıyorum, ortalığı temizliyorum ve insanların gelmesine yarım saat kala kendimi duşa atıyorum.

Saatler 19:30’u gösterdiğinde de yavaş yavaş ilk konuklarımız gelmeye başlıyor. Ben çoktan tavukları fırına koymuşum bile. Bizim fırının yeterli olmayacağını anlayan Glenda’nın eşi Danielle bir koşu okuldan diğer fırını getirmeye gidiyor. Bir saat içinde neredeyse konukların hepsi gelmiş, içkiler hazır, masalar hazır, tek eksiğimiz fırındaki tavuklar.

Saat 20:30 gibi tavuklar ve patateslerin de masadaki yerlerini bulması ile ben herkese teşekkür konuşmamı yapıyorum. Quetzaltenango’da geçirdiğim dokuz hafta benim için o kadar ayrı bir yere sahip olmuş ki, gözlerim doluyor şehirden ayrılmayı düşündükçe sürekli. Sonrasında da geç saatlere kadar harika bir gece geçiriyoruz. Yemekler konusunda sürekli olarak övgüler alıyorum. Gidip gelip herkes sırasıyla üçüncü, dördüncü tabağında olduğunu söyleyip duruyor. Ben de içten içe seviniyorum emeklerim karşılık verdi diye. Şehirde tanıdığım herkes yanımda.

Gecenin geç saatlerine doğru evden çıkıp hep beraber Pull & Beer’a doğru ilerliyoruz. Nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde sürekli elimdeki içki bardağı doluyor. Ben çaktırmadan masanın üzerine koyuyorum, yeni gelen birisi bir başka bardak veriyor. Çaktırmadan onu da kenara koyuyorum, bir tane daha… Pull & Beer 01:30’da kapanıyor. Biz de bu saatten sonra açık olan tek mekan “Gay Bar”a doğru ilerliyoruz. Ama bizimle beraber olan Martin ve Gerard o kadar sarhoş ki, yerellerle bağırıyorlar, sokaklarda şarkılar söylüyorlar. Gay Bar yakınlarına vardığımızda ise etrafını yine polislerin sardığını görüyoruz. Burada eğer bar sahipleri tarafından polislere para ödenmezse, bara girişiniz de mümkün olmuyor. Biz de odalara dönmeye karar veriyoruz.

Kylie’yi evine bıraktıktan sonra Peter, Pilar ve ben güzelim Quetzaltenango sokaklarında ilerleyerek evimize dönüyoruz. Gece sakin, gökyüzü tertemiz, bütün yıldızlar ise tüm görkemleri ile kendilerini belli ediyorlar.

23 Ocak 2014, Perşembe.

IMG_8478

Pazar yakınlarında.

IMG_8527

IMG_8516

Evimin bulunduğu sokak.

Cuma günü bizim evde benim vedam adına büyük bir parti vermeye karar veriyoruz. Bir süredir yemek konusunda sadece kendime çalışan ben, gelecek herkese yemek yapmaya söz veriyorum. Böylece benim için stresli planlama günleri de başlamış oluyor.

Dersten sonra her perşembe günü olduğu gibi hep beraber yemek yiyoruz. Bugünün farkı ise benim diplomam yemek sonrasındaki konuşmalardan sonra bana teslim ediliyor. Sırasıyla okulun müdürü Glenda, Kary ve ben konuşma bile yapıyoruz.

Yemek sonrasında ben bir önceki günden planladığım menüm üzerinde çalışmak üzere kolları sıvıyorum. Süpermarkete gidip bulamadığım malzemeler yerine hangi yerel malzemeleri kullanabileceğimi anlamaya çalışıyorum. Sonrasında da pazara gidip meyve, sebze ve baharat alışverişimi yapıyorum.

Odaya döndüğümde tarifleri tekrar gözden geçirip ertesi gün için Pilar ve Peter ile iş bölümü yapıyoruz. Sonrasında da ben Ian ile akşam yemeği yemek üzere Akdeniz Restoranı’nın yolunu tutuyorum. Daha önce ilk haftamda Wolf ile geldiğim bu mekan, benim kalbimi çoktan menüsünde yer alan Türk öğeleri ile kazanmış durumda. Ismarladığım “Türk Karidesleri” ise beni ülkemde deniz kenarı bir restorana götürmeye yetiyor da artıyor bile. Harika bir gece, Ian’ın birbirinden ilginç hikayeleri ile daha da renkleniyor. Böyle gecelerde zamanın nasıl geçtiğini algılayamıyorum bile. Artık restoran kapanmaya yakınken odaların yolunu tutuyoruz.

22 Ocak 2014, Çarşamba.

IMG_8360

IMG_8361

 

Gülümse, seni hiç unutmayacağım!

IMG_8518

Şimdiden özledim!

IMG_8383

Toplu salsa dersinden.

Bizim ekip okul çıkışında topluca bizim ilk hafta ziyaret ettiğimiz Salcaja kasabasına gidiyor, Orta Amerika’nın ilk kilisesini görmek üzere. Bense bu turu pas geçip şehrimizin güzide ikinci el kıyaet mağazası Mega Paca’nın yolunu tutuyorum. Bir hafta sonra yola çıkacağım ve o kadar az kıyafetim kalmış ki gittiğim yerlerde bıraka bıraka. Mega Paca’dan beni bir süre daha idare edecek birkaç parça eşya alıp odanın yolunu tutuyorum. Odaya döndüğümde eşyalarımı bırakıp kendimi tekrardan sokağa atıyorum.

Kylie ile kahve içmek için sözleşmişiz ve parka geldiğimde Kylie’yi beni beklerken buluyorum. Beraber North & South isimli kitabevinin üst katında yer alan minik cafe’nin yolunu tutuyoruz. Cafe minik olabilir; fakat cappucino’ları devasa. Kylie ile görüşmeyeli neredeyse iki hafta olmuş. Bu iki hafta içerisinde, bu küçücük şehirde ikimizin de hayatında o kadar çok şey değişmiş ki. Kylie, okulu bıraktıktan sonra bir süre evde planlarına yoğunlaşmış sonrasında da şehre yakın barınaklardan bir tanesinde gönüllülük yapmaya başlamış. İspanyolca için de dil değişimi adı verilen, yerellerin de İngilizcelerini pratik yapmalarına imkan sağlayan sisteme girişmiş. Bir süre muhabbet ettikten sonra beraber bana otobüs bileti almak üzere Democracia’nın yolunu tutuyoruz. Buradaki Alamo isimli otobüs firmasından pazar öğlen için Guatemala City’ye gidecek otobüste yerimi ayırtıyorum. Böylece tekrardan yola atılmak için ilk ciddi adımımı da atmış oluyorum. İşin garip tarafı ise bileti aldıktan sonra içimi bir heyecan sarıyor. Sanki daha önce hiç yola çıkmamışım, hiç yolculuk yapmamışım gibi hissetmeye başlıyorum. Bu duygunun kelimelerle tarifi mümkün değil.

Akşam ise evde yemeğimi yedikten sonra La Paranda isimli diskodaki ücretsiz salsa kursu için Andy ile buluşmaya gidiyorum. Mekanı bulmam bir on beş dakikamı alıyor. Mekana girdiğimde ise beklediğimin aksine bir dans stüdyosu ile değil de gece kulübü ile karşılaşıyorum. Andy de, ben de şaşkın dersin olup olmadığından emin olamıyoruz. Dokuzda dedikleri ders ona doğru başlıyor. Rengarenk spotlarla donatılmış kare şeklindeki dans pistinin ön sırasına beş tane dans hocası diziliyor. Geri kalan herkes de arkasına. Onlar önde, biz arkada hareketli öğrenene kadar dört tur atıyoruz. Ama o kadar keyifli ki, benim için çoktan özel salsa derslerinden daha eğlenceli bir hal almaya yetiyor da artıyor bile.

Dans adımlarını öğrendikten sonra herkes pistte kalıp dans etmeye devam ediyor. Bir yandan biz oturup muhabbet ederken, bir yandan da önümüzde tabiri caizse su gibi dans eden insan güruhunu izliyoruz. İşte tam bu noktada, yerel çocuklardan biri gelip beni dansa kaldırma gafletinde bulunuyor. Kendisine dansta çok kötü olduğumu belirtsem de hiç sorun olmadığını, beraber yavaştan alabileceğimizi söylüyor. İleri seviye dans eğitimi başlayana kadar şarkılarda beraber dans ediyoruz. Ben de böylelikle ilk defa yerel şarkılar eşliğinde bir stüdyoda değil de, gerçekten canlı olan bir mekanda salsa yapabilme zevkine varıyorum. İleri seviye dans adımları biraz daha zor olsa da Andy ile bu adımları öğrenmek için de mekanda kalıyoruz. Kimsenin birbirini taktığı yok, herkes gülüyor, herkes birbirinin ayağına basıyor; sonuç olarak bizim için oldukça eğlenceli bir gece oluyor.

21 Ocak 2014, Salı.

IMG_8137

Şehrin rengarenk duvarları.

Dersim öğleden sonra 15:00’te bitiyor. Bizim gençlerin akşama futbol maçlarına davetli olsam da odaya gidip ortalığı temizlemek, eşyaları ayıklamak, iki ay sonunda sırt çantamı tekrar hazırlamaya koyulmak daha cazip geliyor. Güzel bir yemek hazırlıyorum, güzel bir film izliyorum. Bir gün daha sona eriyor.

20 Ocak 2014, Pazartesi.

IMG_8255

Ben de bu yazıları kim yazıyor diyorum. Sokağımızdaki yeni lastikçi dükkanından.

IMG_8397

 

Quetzaltenango sokaklarından.

Yeni haftayla beraber derslerim tekrardan altı saate çıkıyor; çünkü bu şehri İspanyolca dil bilgisini tamamlamadan terk etmek istemiyorum. Dokuz hafta sonunda da tekrardan yola çıkmaya fazlasıyla hazırım. Yeni hafta için Kary ile kendimize oldukça yoğun bir program yapıyoruz.

Pazartesi gününün altı saatlik programı beni daha ilk günden yere sermeye yetiyor da artıyor bile. Ders sonrasını ise bir yandan bir sonraki haftanın planlarını yapmaya çalışarak oldukça sakin geçiriyorum.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

 

 

 

 

 

 

 

19 Ocak 2014, Pazar.

IMG_8134

Bizim sokağın başlangıcı.

IMG_8269

Quetzaltenango’nun “Kırmızı Fener Sokağı”, üstelik benim evime de sadece üç apartman uzakta.

Tam da olması gerektiği gibi bir pazar. Bütün gün yatakta film izleyip kitap okuyup uyuklamakla geçiyor. Ev rahatlığını hatırlatan günler ve geceler.

18 Ocak 2014, Cumartesi.

IMG_8274

Cafe Baviera’nın duvarlarından.

IMG_8286

Pull & Beer.

Bir sonraki hafta artık İspanyolca dil bilgisini tamamen bitirmek istediğimden Kary ile konuştuktan sonra cumartesi gününe de ders koyuyoruz. Bu benim için oldukça sancılı oluyor. Cumartesi ve pazar günlerini en azından yatakta oyalana oyalana geçirmeye bayılan ben erkenden kalkıp Cafe Baviera’nın yolunu tutuyorum. Cumartesi olmasının avantajı dersi okulda değil de, benim sevdiğim bir cafe’de yapma hakkına sahip olmamız.

Ders sonrasında odaya dönüp bir süre dinleniyorum, sonrasında da akşam bizim ekiple buluşmak üzere parkın yolunu tutuyoruz. İlk durağımız Cafe El Cuartito oluyor. Burada keyifli canlı müzik eşliğinde sürekli genişleyen masamız ve birbiri ardına gelen koca sürahi dolusu Cubana Mojito’larımız ile saatler geçiriyoruz. Sonrasında artık canlı müzik bittiğinde King & Queen’e gidip burada Gerard’ın birbirinden komik sarhoşluk hikayelerini dinliyoruz. Bir noktada gülmekten ağlama aşamasına geldiğimize yemin edebilirim. Sonrasında da gecenin kapanışını yapmak üzere Pull & Beer’a gidiyoruz. Gece boyunca dans ediyoruz. David ile beraber salsadan farklı olarak David & Anıl dansını uyduruyoruz mesela. Artık saatler 01:30’a yaklaşırken barın kapanması ile evlerin yolunu tutuyoruz.

17 Ocak 2014, Cuma.

IMG_8249

Şaşkın Kopito bugün çıplak!

IMG_8268

Şehir merkezindeki modern dans gösterisinden.

Ders çıkışında salsa kursu için hep beraber parkta buluşuyoruz. Andy, Gerard ve Tamara derse yeni başlarken biz de Ian’la eşleşip biraz daha ileri seviye olan hareketleri denemeye kalkışıyoruz. Dans hocası Ericka bizi kendi halimize bıraktığından doğruluğundan çok da emin olmadığımız komik hareketler yapıyoruz. Ama bir saatlik ders güle eğlene geçiyor. Sonrasında da dans kursu sırasında tanıştığımız ABD’li hemşire Angela’nın da bize katılması ile akşam yemeği için daha önce Kylie’nin ev arkadaşının veda yemeğini düzenlediği Thai restoranına gidiyoruz. Yemekler geç gelse de o kadar lezzetli ki kimse şikayet etmiyor. Yemek sonrasında parkta düzenlenen modern dans gösterilerine denk gelip bir süre bu gösterileri izliyoruz. Gösteriler batılı bir grup tarafından organize ediliyor.

Yemek sonrasında herkesin seçimi sakin bir gece geçirmekten yana olduğu için güzel bir film izlemek adına Blue Angel’a gidiyoruz. Uzun süredir film izlemediğinden yakınan David, filmi seçiyor. Patlamış mısır, kepekli kurabiyeler ve sıcak çikolata ise tamamlayıcı unsurlar olarak yardımımıza koşuyor. Keyifli bir gece sonrasında herkes halinden memnun odaların yolunu tutuyoruz.

16 Ocak 2014, Perşembe.

IMG_8216

Okulumuzun şaşkın köpeği Kopito.

Her perşembe olduğu gibi öğlen arasında hep beraber yapılan yemekleri uzun yemek masamız etrafında yiyoruz. Bu hafta benim için tembel teneke haftası olarak da kayda geçiyor. Ders çıkışında doğrudan odanın yolunu tutuyorum. Akşam yemeği hazırlayıp kapanışı güzel bir kitap okuyarak yapıyorum.

15 Ocak 2014, Çarşamba.

DSC02865

DSC02866

 

Siyah İsa kutlamalarında bozuk para oyununa takılıyoruz bir süre.

DSC02874

DSC02869

 

DSC02885

DSC02877

 

DSC02871

 

Kutlamalardan manzaralar.

DSC02889

DSC02870

 

Kasabanın merkez kilisesi Siyah İsa heykeline ev sahipliği yapıyor.

DSC02890

Langırt turnuvası zamanı!

DSC02892

Elle çalışan dönme dolap.

IMG_8181

 

IMG_8192

DSC02893

DSC02894

 

Yakınlardaki kasabalardan gelen Guatemalalı kovboylar yerelleri at gezintisine çıkarmak için hazırlar.

Ders çıkışında hep beraber Chiquilaja isimli minik kasabadaki “Siyah İsa” kutlamaları için yola koyuluyoruz. ABD’li Andy ve Tamara, İrlandalı David ve Gerard gruba yeni katılan isimler. Julio önde, biz arkada muhabbet ede ede otobüs istasyonunun yolunu tutuyoruz.

Tavuk otobüslerle yarım saatlik bir yolculuk sonrasında da Chiquilaja’ya varıyoruz. Bu minik kasaba Katoliklerce her sene 15 Ocak’ta kutlanan, “Cristo Negro” yani Siyah İsa şenliklerine ev sahipliği yapıyor. Bu kutlamaların baş kahramanı ise kasabadaki ana kilisede yer alan siyah İsa heykeli oluyor. Şenliklerin düzenlendiği ana meydana, yemek ve ahşap mobilya satan tezgahların arasından geçerek ilerliyoruz. Yol üzerinde denk geldiğimiz oyun bölgesinde ise bir süre yüzüklere para atma oyununda şansımızı denemeye karar veriyoruz. Sonuç olarak bütün bozuk paraları kaptırıyoruz. Meydana vardığımızda ise canlı müzik eşliğinde dans eden komik maskeli bir grupla karşılaşıyoruz. Kızılderili kostümlerini andıran kıyafetlerini tamamlayan beyaz tenli maskeler oldukça korkunç gözüküyor.

Meydandaki dansları bir süre izledikten sonra önünde kuyruk kuyruk insanların beklediği kilise giriyoruz. Burada girişte bağış yapmamız için bize beyaz zarflar veriliyor. İçeri girdiğimizde ise kapının önünde sıranın aslında sadece Siyah İsa heykeline dokunabilmek için olduğunu fark ediyoruz. Bir süre burada kalıp ibadet ritüellerini izliyoruz. İnsanlar mumlar yakıyor, dualar okuyor, dilekler tutuyorlar. Bir yandan da Siyah İsa’ya dokunup onu öpmek için birbirleri ile yarışıyorlar. Kiliseden çıktıktan sonra bir süre daha dans gösterilerini izliyoruz ve yavaş yavaş geri dönüş yoluna koyuluyoruz.

Tekrardan oyun bölgesinin yanından geçerken de kendimizi bir anda langırt turnuvası yaparken buluyoruz. Biz langırta konsantre olmuş çığlıklar atarken neredeyse bütün yereller de meraklı gözlerle bizi izliyor. Bense bu oyun bölgesinde ilk defa el ile çalışan dönme dolap görüyorum.

Kalabalık arasından sıyrıldıktan sonra otobüslere dönmeden önce yerellerin beş dakikalık at gezintisi yapmak için kovboy kılıklı amcalara 3 Quetzal ödediği alana gidiyoruz. Burada boy boy atları ile kovboy şapkalı ve çizmeli Guatemalalıar yerelleri at gezintisine çıkarmak için bekliyor. Bizden hiç kimse ata binmeye heveslenmeyince bir süre insanları izleyip geri dönüyoruz.

14 Ocak 2014, Salı.

 

IMG_8324

Bake Shop.

Okul sonrasında şehrin “Bake Shop” isimli meşhur pastanesine gitmek üzere yürümeye başlıyorum. Bana kalırsa bu pastane şehrin en ilginç mekanlarından biri. İlginç diyorum; çünkü burası ABD’li amişler tarafından işletiliyor. Nereden nereye yani. Haftanın sadece iki günü – salı ve perşembe – açık. Burada satılan ürünler sadece yabancılar arasında değil; fakat yereller arasında da oldukça popüler. Ben de düzenli olarak ev yapımı yoğurt stoğumu buradan yapıyorum. Pastaneye akşam üzeri uğramış olmanın etkisi ile ürünlerin neredeyse çoğunu tükenmiş buluyorum; ama şansıma yoğurtlar yerlerinde duruyorlar. İki adet yoğurt alıp Democracia Meydanı’ndan da sebzeleri yüklenip eve geri dönüyorum. Kendime güzel bir akşam yemeği hazırlayıp sakin bir salı gecesine merhaba diyorum.

13 Ocak 2014, Pazartesi.

IMG_8043

Daniela ve Kopito.

Okul bugün o kadar kalabalık ki, sanki yeni yılla beraber İspanyolca öğrenmek isteyenlerin sayısı da katlanmış. Benden başka on tane öğrenci daha var ve bunların altısı yeni. Beş saatlik ders sonrasında bir süre muhabbet ediyoruz. Sonrasında da ben bir sonraki haftaların planını yapmak üzere kendimi şehrin güzide cafe’lerinden bir tanesine atıyorum. Saatlerce burada kaldıktan sonra odaya dönüp gecenin kapanışını güzel bir yemek ve filmle yapıyorum.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

12 Ocak 2014, Pazar.

IMG_7619

IMG_7620

Şehrin graffitileri, ilkinde ‘Sadece boya’, ikincisinde ise ‘Kasaba uyan!’ yazıyor.

Bir önceki güne benzer şekilde günü yine Kylie ile beraber geçiriyoruz. Öncesinde biraz sokaklarda dolanıyoruz, şehir meydanına kurulmuş pazarı geziyoruz, sonrasında da Cafe Baviera’da saatlerce oturup işlerimizi hallediyoruz. Ben Türkiye’dekiler ile konuşuyorum, yolculuğun geri kalanı için planlarımın üzerinden geçiyorum. Tembellikle dolu geçen bir günü yine odada film ile kapatıyorum.

11 Ocak 2014, Cumartesi.

Öğlene doğru Kylie ile Cafe El Cuartito’da buluşuyoruz. Günün yavaş temposu içinde kaybolup gidiyoruz. Akşama doğru eve döndüğümde Ian’ın mesajını görüyorum, gece dışarı çıkacaklarını söylüyor. Ben ise tam ev kedisi modundayım. Dışarı çıkmak yerine güzel bir film açıyorum, güzel bir kahve yapıyorum. Battaniye altında bir gece daha karanlığa karışıyor.

10 Ocak 2014, Cuma.

Okul sonrasında odaya gidip yemek yapıyorum. Bir süre odada oyalandıktan sonra da akşam yemeği için Ian ve Frank ile buluşuyorum. Karnımızı yol üzerindeki restoranlardan birinde doyuruyoruz. Sonrasında da güzel bir film izlemek üzere Blue Angel’ın yolunu tutuyoruz.

Gecenin filmi ‘Y tu mama también?’ oluyor. Sıcak çikolata ve kurabiyeler de filme eşlik ediyor. Filmi daha önceden çok sevsem de bazı sahneler bizimkilere ağır geliyor. Ben duruma bol bol gülüyorum. Gece sonunda Ian ve Frank yerel barlardan birinin yolunu tutarken, Kylie ve ben de eve dönüyoruz.

9 Ocak 2014, Perşembe.

Ders sonrasında hep beraber öğlen yemeği yiyoruz. Her perşembe olduğu gibi. Yemek sonrasında ben sevdiğim cafe’ye gidip neredeyse bütün günü internet üzerindeki işlerimi bitirmeye uğraşarak geçiriyorum. Bu şehrin en sevdiğim yanlarından bir tanesi belirli ritüellere tekrardan sahip olmak olsa gerek.

Akşama doğru 17:45’te Frank ve Ian’la buluşmak üzere parka gidiyorum. Sonrasında da hep beraber salsa dersini alacağımız minik salonun yolunu tutuyoruz. Bir saatlik ders yine ve yeniden oldukça keyifli geçiyor. Guatemala’nın bana öğrettiği tek şeyin ispanyolca olmamasına içten içe seviniyorum.

8 Ocak 2014, Çarşamba.

DSC02848

DSC02854

DSC02856

Maria teyze dokumaları bize anlatırken.

Okuldan sonra koştur koştur karnımı doyurduktan sonra, tekrardan okula dönüyorum. Günün aktivitesi ise tekstil tekniklerini ve dokumayı öğrenmek.

Düzenli olarak okula rengarenk el işlerini satmaya gelen, dişlerinin yarısı dökük teyzemiz okuldaki yerini almış bile. Bir kenara o oturuyor; Ian, Helen ve ben de etrafını sarmalıyoruz. Bir saat boyunca Maria teyze bize uygulamalı olarak ipleri nasıl işlediğini, kumaşları şekillendirirken ne yöntemi kullandığını anlatıyor.

Bir saatin sonunda evin yolunu tutuyorum.

7 Ocak 2014, Salı.

DSC02802

DSC02805

DSC02806

DSC02808

 

DSC02844

DSC02847

 

Zunil’den manzaralar.

DSC02812

 

Tadilat altındaki Zunil kilisesi.

DSC02818

DSC02822

 

Zunil’in merkez pazarı.

DSC02824

DSC02826

 

Şehrin yakınlarından geçen nehirde kadınlar çamaşırlarını yıkıyorlar.

DSC02834

DSC02839

 

Zunil’de yer alan aziz San Simon.

DSC02841

 

Çocuklar, her yerde çocuk.

Okul sonrasında hep beraber Zunil isimli kasabaya gitmek için yola koyuluyoruz. Birazcık yürüme ve bir tavuk otobüsü sonrasında bu ufak kasabaya varıyoruz. Kasabanın ünlü olmasının nedenlerinden biri meydanında yer alan tarihi kilisesi, kaliteli tekstil ürünleri ve de tabii ki ünlü aziz San Simon’un bir kopyasının da burada yer alması.

Zunil’e vardığımızda ilk işimiz tadilat altında olan ve tahtalar ile desteklenen eski kiliseyi ziyaret oluyor. Sonrasında da kadınlara iş imkanı sağlayan bir kooperatife uğruyoruz. Burada rengarenk ve iyi kalite tekstil ürünlerini bulmak mümkün. Ben de kendime buradan bir bileklik alıyorum. Sonrasında da daha önce de bahsettiğim kukla aziz San Simon’un evine doğru ilerliyoruz. Fakat yeni yılla beraber, San Simon’u ağırladıkları ev değişmiş. Biz de yerellerden yeni evin adresini alıp daracık ve yokuş sokaklar arasında kayboluyoruz. San Simon’un evine vardığımızda giriş için cüzi bir miktar ödüyoruz, ben fotoğraf çekebilmek için de ekstra bir para ödüyorum.

İçeri girdiğimizde bizi daha önce ziyaret ettiğimiz San Simon’a kıyasla oldukça afilli bir kukla karşılıyor. Üstelik odanın tamamı da mumlarla kaplı. Biz içerideyken San Simon’u ziyaret eden yerel bir amca önce getirdiği likör şişelerini kocaman bir sepet içerisinde San Simon’a sunuyor. Sonrasında elinde kumaşa sarılı objeyi San Simon’un elinin altına yerleştiriyor. Hemen yanı başında bulunan asayı üç kere oğlu etrafında döndürüyor. El çırpıyor. Kumaşa sarılı objeyi elinin altından alıyor. Son olarak da San Simon’u yanağından öpüyor ve odadan ayrılıyor. Biz de tanık olduğumuz ibadet biçiminin yarattığı şaşkınlık ile olduğumuz yerde kalıyoruz.

Bir iki saat Zunil’de kaldıktan sonra da Quetzaltenango’ya geri dönüyoruz. Şehre vardığımızda hava kararmak üzere, ben de akşam yemeği hazırlamak üzere odamın yolunu tutuyorum.

6 Ocak 2014, Pazartesi.

IMG_7905

Kylie’nin mutfağından.

Kısa bir haftasonu olmuş benim için, o yüzden pazartesi sendromu da tüm etkisi ile kendisini gösteriyor. Ders çıkışı bir süre odada oyalandıktan sonra parkta Ian’la buluşuyoruz. Akşam yemeği için Kylie ve Chris’in evine davetliyiz. Evlerinin yolunu tutmadan önce pastaneye uğrayıp akşam yemeği için güzel bir turta seçiyoruz.

Kylie ve Chris’in evine vardığımızda ise mutfakta hararetli yemek yapım işlemleri devam ediyor. Biz bir yandan sohbet ederken, bir yandan da Kylie yemeği hazırlamaya devam ediyor. Gecenin ilerleyen saatlerinde evin diğer sakinleri de bize katılıyor. Yemek masası etrafında çok keyifli muhabbetimiz gece yarısına kadar devam ediyor. Sonrasında da çok da geç olmadan evlerin yolunu tutuyoruz.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

5 Ocak 2014, Pazar.

IMG_7836

Kablomuzu değiştiriyorlar.

Pazar gününe elektrik kesintisi ile başlıyoruz. Peter, bu durumun normal olduğunu elektriğin birkaç saate geleceğini söylüyor. Ben de yine cafe’lerden birine gidip vaktimi orada geçiriyorum; fakat odaya akşamüzeri döndüğümde hala elektrik yok. Pilar bu durumun anormal olduğunu, sokağımızdaki her binada elektrik olduğunu belirtiyor. Biz de telaşla elektrikçi aramaya koyuluyoruz. Pazar günü akşam saatlerinde elektrikçimiz sonunda geldiğinde sorunun kendisi için çok büyük olduğunu, binanın elektrik sistemini elektrik direğine bağlayan kablolardan birinde sorun olduğunu ve kablonun değişmesi gerektiğini söylüyor.

Evdeki herkes ellerinde mumlar, cep telefonu ışıkları ve fenerlerle geziyor; ama işin kötü tarafı ışıksızlık değil, elektriksizliğin getirdiğ buz gibi odada oturma zorunluluğu. Şans eseri Peter’ın kız arkadaşı acil durumlar için bir elektrikçi numarası bildiğini söylüyor. Hemen numarayı arıyoruz ve yarım saat içerisinde bir kamyonet yardımımıza geliyor. Sadece 40 quetzal karşılığında (yaklaşık 5 USD) görevliler kablomuzu değiştiriyorlar. Elektrik geldiğinde ise herkesin yüzünde oluşan gülümseme görülmeye değer.

Bir pazar gecesi daha macera dolu son buluyor.

4 Ocak 2014, Cumartesi.

Cumartesi günü olmasına rağmen dersim 08:00’de başlıyor. Erken başlayan derslere hala alışabilmiş değilim. Ders sonrasında cafe’lerden birine girip neredeyse günün tamamını burada geçiriyorum. Bir süredir internette birikmiş işlerimi tamamladıktan sonra da sokaklarda dolanmaya çıkıyorum.

Şehrin en güzel rengi gün batımında kendisini belli ediyor. Bu yüzden bu saatlerde sokaklarda dolanıp fotoğraf çekmeyi çok seviyorum. Sonrasında da ev için gerekli ihtiyaçları almak üzere Walmart’ın yolunu tutuyorum. Walmart’ta bir süre vakit geçirdikten sonra da eve dönüp sakin bir cumartesi gecesine merhaba diyorum.

3 Ocak 2014, Cuma.

IMG_7630

Bolivar Parkı.

DSC02801

DSC02797

Okuldan manzaralar.

IMG_7715

DSC02667

DSC02671

DSC02675

DSC02676

DSC02683

DSC02782

DSC02699

Güzelim çocuklar.

DSC02674

Okulun zıpzıp kuzusu.

DSC02670

Hediyeler için hazırlıklar devam ediyor.

DSC02684

Salon dolmaya başlamış bile.

DSC02687

DSC02693

Hediyeler hazır!

DSC02702

DSC02710

DSC02743

DSC02711

DSC02721

DSC02732

DSC02772

Hediyeler için meraklı bekleyiş başlamış bile.

DSC02727

Şu ayakkabıların güzelliğine bakar mısınız?

DSC02762

Ian hediyeleri dağıtırken.

Öğleden sonra dersler biter bitmez, Bolivar Parkı’na gidiyoruz. Burada iki Litvanyalı kız, Ian ve Julio ile beraber on adet büyük çöp poşeti dolusu hediyeyi yüklenip Guatemala’nın 2500 metre yükseltide bulunan Chajabal kasabasının yolunu tutuyoruz. Burada İspanyolca okulumun ve bir sivil toplum kuruluşunun desteklediği bir okul öncesi eğitim merkezini ziyaret etmeyi amaçlıyoruz. Tombik bir teyze bindiğimiz pick-up’ı sürüyor. Pick-up’ın arkasındaki yolculuğumuz boyunca her çukurda ve tümsekte sağa sola savrulup zıplayıp duruyoruz.

Gittiğimiz okul öncesi eğitim veren bu alçak gönüllü okulda bizi dünya güzeli çocukların yanı sıra sürekli zıplayan bir kuzu karşılıyor. Biz bir yandan hediyeleri çocukların yaşlarına göre ayırıp, öğretmenlerden aldığımız isimleri etiketlere yazıp hediyelere yapıştırıyoruz. Hediyeler çam ağacının altındaki yerlerini almaya başladıkça bulunduğumuz buz gibi salon da çocuklarla dolmaya başlıyor. Çocuklar o kadar güzeller ki, enerjileri bile içimi ısıtmaya yetiyor. Ailelerin geri kalanını beklerken dışarıda oynayan çocukların arasına katılıyorum. Her biri meraklı gözlerle beni süzüyorlar. Çekingen çekingen ismimi, nereli olduğumu soruyorlar. Yaklaşık 50’ye yakın çocuk salonda yerlerini aldıklarında da Ian, Noel Baba kostümünü giymek üzere üzerini değiştirmeye gidiyor. Ian’ın dünyanın her yerinden ilginç hikayelerine bir yenisi daha ekleniyor. Biz, Ian’ın hazırlanmasını beklerken salonda öğretmenler çocukları sürprize hazırlıyor. Farklı yaş gruplarından çocuklar salonu dolduruyor. Bazılarını en güzel kıyafetlerini giymiş, topuklu parlak ayakkabıları ile ortalıkta koştururken görebiliyorsunuz. Bazı çocuklar ise kendilerine beş beden büyük, belli ki abi ya da ablalarından kalma eski kıyafetler ile geziyorlar. Bana çok dokunuyor hep çocuklar. En hassas damarıma basıyorlar. Bütün gün boyunca gözyaşlarımı tutmak için mücadele veriyorum kendi çapımda. Yüzlerinden gülümseme eksik olmayan ufaklıklara bakıp kendimi avutmaya çalışıyorum.

Sonunda Ian, Noel şarkıları eşliğinde salona geliyor. Çocuklar, Ian’ı görünce çığlıklar atmaya başlıyorlar. Bu noktadan sonra Ian, sahneye geçip sırayla isimleri okuyor. Çocuklar da sahneye gelerek Ian’a sarıldıktan sonra hediyelerini alıyorlar. Ben bu noktada gözyaşlarımı tutamıyorum. Utanan, çekinen, annesini bırakmayan, mutluluktan çığlıklar atan, muzip muzip gülen, sıranın kendisine gelmesini heyecanla bekleyen çocuklar o kadar güzeller ki.

Hediye faslından sonra çocuklara ve ailelere sıcak çikolata ve ekmek ikramı yapılıyor. Arada okulun görevlisi tombik teyze biz gönüllü ekibine sek likör getiriyor. Kültürlerinde ikram edileni reddetmek saygısızca sayıldığından, herkes çaktırmadan içecekleri bahçenin çeşitli köşelerine döküyor.

Bu okul öncesi eğitim veren merkez 3-7 yaş arasında değişen çocuklara ev sahipliği yapıyor. Zaten biz okuldan ayrılırken yeni çocuklar da heyecanla kayıt yaptırmak üzere öğretmenlerin peşinde dolaşıyorlar. Çocukların yıllık masrafı 100 USD’yi bulduğu için (okul eşyaları, öğle yemeği vs) genelde ailelerin çocuklarını bu okula gönderebilecek durumu olmuyor. Bu noktada çeşitli kişi, kurum ve kuruluşların verdiği cüzi burslara hevesleniyorlar. Bizim için bu kadar cüzi olan miktarların bu çocukların hayatında çok önemli bir role sahip olmaları beni çok düşündürüyor. Bu nedenle Quetzaltenango’dan ayrıldıktan sonra, evime dönüp paramı tekrardan kazanmaya başladığımda bu burslara dahil olmak istediğimi belirtiyorum.

Dönüş yolu yine pick-up arkasında oluyor. Şehre döndüğümüzde hava kararmak üzere. Ben doğrudan odanın yolunu tutup ertesi günkü İspanyolca sınavım için çalışmaya karar veriyorum. Bu hafta çarşamba gününü tatil ilan ettiğimiz için, cumartesi günü de okula gitmek görev oluyor.

2 Ocak 2014, Perşembe.

Derslere kaldığımız yerden devam ediyoruz. Öğlen arasında hep beraber yeni yıl yemeğimizi yiyoruz. Kary’nin anlattığına göre geleneksel olarak aileler, yılbaşından sonraki ilk günde güzel öğle yemeği yermiş. Yemek sonrasında odama dönüyorum. İnternet, müzik, kitap, film. Bir gün daha sona eriyor.

1 Ocak 2014, Çarşamba.

IMG_7539

IMG_7568

IMG_7582

IMG_7608

IMG_7578

Yeni yıl kutlamaları.

Yeni yılın ilk günü. Ve okul tatil. Bütün gün evde tembellikle geçiyor. Yataktan çıkmadan film izliyorum günün çoğunda. Akşam üzeri Sebastian’a söz verdiğim için dışarı çıkıyorum. Bu deli Alman, beni her seferinde güldürmeyi başarıyor. Arada bildiği en alakasız Türkçe kelimeleri, en olmadık yerlerde kullanıyor. Üstelik o kadar güzel İspanyolca konuşuyor ki, ne zaman cümlesini bitirse ben hala ilk kelimesini anlamak için çaba sarf ediyorum.

Bir önceki günün aksine şehir cıvıl cıvıl ve oldukça kalabalık. Sokaklarda rengarenk geleneksel kıyafetleri ile yereller dolanıyor. Sebastian’la benim en sevdiğim restorana gidiyoruz. Güzel yemek, güzel muhabbet. Restorandan çıktıktan sonra tamamen şans eseri yeni yıl kutlamalarına denk geliyoruz. Böylece geleneksel kıyafetlerin sırrı ortaya çıkıyor. Maskeler ve kostümler ile dans eden bir grubun arkasından, ellerinde tütsüler ile yaşlı teyzeler yürüyor. En arka sırada ise Meryem Ana büstü taşıyan bir grup ilerliyor. Bir süre bu gösteriyi izliyoruz, sonrasında da öğrenci barlarından bir tanesine gidip gelmiş geçmiş en kötü kokteyli söylüyoruz. Yılın ilk gününü bol bol kahkaha ile kapatıyoruz.

31 Aralık 2013, Salı.

IMG_7410

Bizim evin çam ağacı.

IMG_7420

IMG_7430

Yılbaşı partisi için gittiğmiz evin detayları.

IMG_7472

Tamamen yereller tarafından fırlatılan havaifişekler gökyüzünü aydınlatıyor.

IMG_7511

Yeni yılın ilk fotoğrafı.

IMG_7503

Pull & Beer’da gece devam ediyor.

Yılın son günü. Ders sonrasında odama dönüyorum ve akşam için hazırlıklara başlıyorum. Akşam kutlamalardan önce hep beraber yemek yemeyi düşünüyoruz. Bu sırada San Pedro la Laguna’da tanıştığım Alman Sebastian da şehre gelmiş ve o da bize yemek için katılmayı planlıyor. Yemek öncesinde ben, Ian ve Sebastian için küçük bir kutu çikolata alıyorum hediye olarak.

Hava kararmışken meşhur çam ağacımızın önünde buluşuyoruz. Sebastian beraberinde hostelde tanıştığı iki yabancıyı daha getiriyor. Yemek yiyecek restoran ararken hepimizin hesaba katmadığı ufak bir detay var: Neredeyse her yer kapalı. Bildiğimiz birkaç restorana göz atıyoruz, şansımız yaver gitmeyince de sırayla sokakları taramaya başlıyoruz. En sonunda açık bir İtalyan restoranı buluyoruz. Burada karnımızı doyurup yeni yılın son gecesine kadeh tokuşturuyoruz. Sonrasında da yeni yıl partisi için grubun geri kalanı ile buluşmaya gidiyoruz. Bizden başka buluşmayı kararlaştırdığımız İspanyolca okulunun önünde yirmiye yakın yabancı bekliyor. Gideceğimiz partiyi organize edense benim de daha önce kısa bir süreliğine tanıştığım Zhenia.

Zhenia’nın evine geçmeden önce şehrin en ucuz likör dükkanına gidip ev için biraz alkol alıyoruz, sonrasında da sessiz sakin ara sokaklardan ilerleyerek evin yolunu tutuyoruz. Eve vardığımız birileri güzel müzik açıyor. Dünyanın her yerinden, her ülkesinden insan var partide neredeyse. Gece boyunca herkesle muhabbet ediyorum. Herkesin hikayesi birbirinden farklı. Mesela tanıştığım ABD’li bir çocuk, Cornell Üniversitesi’nde Antropoloji doktorası yaptığından bahsediyor. Dönem dönem Guatemala’ya gelerek, özellikle bulunduğum şehir Quetzaltenango hakkında araştırma yapıp makaleler yazdığını anlatıyor. Bir önceki makalesi ise şehri çevreleyen graffitiler hakkındaymış. Bu graffitilerin ülkedeki politik, kültürel ve ekonomik dinamiklerle ne kadar bağlantılı olduğunu inceliyormuş.

Parti yılın son saatlerine kadar devam ediyor. Yeni yıla dakikalar kala ise herkes kendisini dışarı atıyor. Şehrin kalbinde yer alan parka doğru ilerliyoruz; ama ne işse biz büyükçe bir kutlama beklerken sokaklarda kimseler yok. Biz de yerel barımız Pull & Beer’ın yolunu tutuyoruz. Yeni yıl tüm ışıkları ile geliyor. Geceyarısından itibaren tam tamına şehrin farklı köşelerinden bir buçuk saat boyunca havaifişekler, kız kaçıranlar ve roketler atılıyor. Biz bu muazzam gösteriyi izlerken, yanımızdan noel baba kostümü giymiş birisi bisikleti ile şarkılar söyleyerek geçiyor. 2013 bana beklediğimden fazlasını vermişken, yepyeni bir yıl tüm heyecanı, umutları ve beklentileri ile geliyor.

30 Aralık 2013, Pazartesi.

Uzun bir aradan sonra okulun ilk günü. Ders biter bitmez kendimi odaya atıyorum. Biriken işleri yapmak, odada hiçbir şey yapmadan vakit geçirmek, yataktan çıkmadan film izlemek, müzik dinlemek… Bütün bir gün böyle geçiyor.

29 Aralık 2013, Pazar.

Sabah erkenden uyanıyoruz. Saat 08:00’i gösterdiğinde Kylie ve Chris’in ülkenin güneyindeki meşhur volkanik taşlı kumsalların bulunduğu Monterrico’ya gidecek servisi geliyor. Onlar benim aksime okullarına iki hafta ara verdikleri için tatilin geri kalanını okyanus kenarında geçirmeyi planlıyorlar. Ben de onlarla beraber yola koyuluyorum. Amacım Quetzaltenango’ya geri dönmek. Antigua’nın meşhur pazarının arkasında yer alan tavuk otobüsü istasyonuna gidiyorum. Şansıma otobüs boş, ben de kendime güzel bir yer ayarlıyorum. Daha önceki deneyimlerim tavuk otobüslerinde ayakta yolculuk yapmanın ne kadar başa bela olduğu konusunda bana ders olmuş.

Otobüs bir saat kadar yolculuk yaptıktan sonra benimle beraber otobüste bulunan yabancı grubunu bir kesişimde indiriyorlar, buradan başka bir otobüse transfer olmamız gerektiğini söylüyorlar. Ve şansımıza bindiğimiz otobüs tıka basa dolu. Bu noktadan sonra sonraki iki buçuk saat nasıl geçiyor ben çok anlamıyorum. Ayaktayım. Bana dokunan yaklaşık sekiz beden daha var. Üstelik iki ayağımı aynı anda yere basamayacak kadar minik bir alandayım. Bütün bu sıkışıklığa bir de yolun yılan gibi uzayan kıvrıklığı eklenince durum iyice içinden çıkılmaz bir hal alıyor. İki buçuk saat sonunda şansıma birileri otobüsten iniyor da on cm’lik bir alana oturma şansı yakalıyorum. Bir yarım saat kadar ilerledikten sonra da geldiğimiz bölgeyi az çok tanıdığımı fark edip sonunda varacağımız için seviniyorum. Fakat çok erken sevindiğimi fark ediyorum, buradan bir kez daha otobüs değiştirmemiz gerekiyor.

Öğlene doğru Quetzaltenango’nun Terminal Minerva’sına sonunda varıyorum. Şehir merkezine gidecek son bir minibüse biniyorum. Evime vardığımda saat neredeyse 13:30. Odaya girer girmez ilk işim kendimi yatağa atmak oluyor. Bir süredir devam eden kısa ve rahatsız uykular, son derece zorlu otobüs yolculuğu derken perişan olmuşum. Uyandığımda ise hava çoktan kararmış bile. Kendime yiyecek bir şeyler hazırlayıp ödevimi yapıyorum, sonrasında da gece boyunca film izliyorum.

Quetzaltenango – Lago de Atitlan, Guatemala.

Standard

23 Aralık 2013, Pazartesi.

DSC02317

Kısa bir yürüyüşten sonra gün doğumunu izleyeceğimiz tepeye ulaşıyoruz.

DSC02339

DSC02350

DSC02352

DSC02360

Gün batımı tüm renkleri ile nefes kesiyor.

DSC02362

DSC02363

DSC02368

Günün son parkuru çıktığımız tepeden iniş şeklinde gerçekleşiyor.

DSC02378

Bu tepeye yerli suratını andırdığı için “Indian Nose” yani “Yerli Burnu” adı veriliyor.

DSC02379

DSC02383

DSC02384

San Marcos la Laguna’ya doğru ilerliyoruz.

IMG_7045

DSC02392

DSC02393

DSC02394

DSC02395

DSC02401

Vardığımız kahve kooperatifinde işçiler çalışırken biz de yürüyüşün yorgunluğunu leziz kahveler ile atıyoruz.

DSC02413

DSC02410

DSC02411

DSC02412

DSC02414

Bölge renkli tekstil ürünleri ile dikkat çekiyor, özellikle doğal yöntemlerle elde edilen renkli iplikler yaygın olarak tekstil ürünlerinde kullanılıyor.

IMG_7066

IMG_7075

Göl kenarından manzaralar.

IMG_7084

Gün batımını Sublime’de yapıyoruz.

IMG_7093

Konakladığımız hostelde tuvaletlerde klozet oturağı olmadığı için kapının arkasına yazılan yazı beni gülümsetmeye yetiyor: “Klozet oturağı nerede, yo?”

Sabah daha havada aydınlanma belirtisi bile yokken uyanıyoruz. İşte işin en zor kısımları bu dakikalar. Sert yerde uyumanın ve önceki günün yürüşlerinin etkilerini vücudumdaki her parçada ayrı ayrı hissediyorum. Ana yola çıkıp bir süre karanlık içerisinde ilerliyoruz. Benzinliğe vardığımızda da iki polis bize eşlik etmek için hazır bekliyor. Bölge görece tehlikeli olduğu için turist polisleri yürüyüşe çıkanların güvenliğinden emin olmak istiyorlar; tabii küçük bir bahşiş karşılığında.

Bir buçuk saat kadar çok da zor olmayan, dik eğimli bir tepeyi çıkıyoruz. Havada hala aydınlanma belirtileri yok. Sonunda gün doğumu izleyeceğimiz noktaya vardığımızda ise herkesin nefesi kesiliyor. İki buçuk gündür ulaşmaya çalıştığımız göl tüm görkemi ile alacakaranlıkta önümüzde serili bekliyor. Uyku tulumlarımızı ve matlarımızı çıkarıp kendimize yerlerimizi ayarlıyoruz. Rehberler bu noktada bize sıcak çikolata servisi yapıyorlar. Gün teker teker açılan tonları ile kendisini belli etmeye başladığında ise bütün zorluklara değdiğini anlıyorum ben. Karşımda duran manzara o kadar güzel ki, gözlerim doluyor. Burada hava iyice aydınlanana kadar iki üç saat kadar oyalanıyoruz, kahvaltılarımızı yapıyoruz, sonunda da yürüyüşümüzün bitiş noktası olan kasabaya doğru oldukça zorlu bir iniş parkuru başlıyor.

Bu parkur sırasında etrafımızı çevreleyen manzaralarda kendimizi kaybediyoruz. Sürekli olarak denk geldiğimiz kahve tarlaları ise cabası. Öğlene doğru varmak istediğimiz kasabaya ulaşıyoruz. Molamızı da yerel kahve üretimi yapan bir kooperatifde yapıyoruz. Önümüzde serili olan geniş alanda kahve çekirdeklerini yıkanırken ve ayıklanırken izlerken, ısmarladığımız kahvelerin tadına doyum olmuyor. Yol kenarındaki teyzeden aldığımız kabak tatlıları ise işin artısı oluyor. Sohbet muhabbet bir yana benim içim içime sığmıyor, sonunda yürüyüşü tamamlamışız çünkü.

Moladan sonra bir on beş dakika daha yürüyüp yemeğimizi yiyeceğimiz ufak binaya geliyoruz. Burada çantalarımızı boşaltıp ödünç aldığımız eşyalarımızı veriyoruz, yerel yemekleri mideye indiriyoruz ve üç günü beraber geçirdiğimiz ekibe veda edip göl etrafında bir süre konaklayacağmız San Pedro la Laguna’ya doğru yola koyuluyoruz.

Göl etrafındaki en turistik kasabalardan biri olan San Perdo la Laguna’ya geldiğimizde ilk işimiz güzel bir hostel bulmak oluyor. Chris, Kylie ve ben ucundan azıcık da olsa gölü gören bir oda kiralayıp kendimizi üç günün kirini üzerinden atmak üzere duşlara atıyoruz. Duştan çıktıktan sonra ben tam anlamıyla üstümden bir fil kalkmış gibi hissediyorum.

Duş sonrasında yürüyüş sırasında tanıştığımız ve San Pedro la Laguna’da konaklayacak olan diğer ekibe de haber verip göl kenarında yeni kurulmuş ve 26 yaşında ABD’li bir çocuk tarafından işletine Sublime isimli bara yemek öncesi içkiler için gidiyor. Göl kenarında yakılmış ateş etrafında son derece keyifli muhabbet ediyoruz. Güzel insanlar, güzel ortam, güzel hava bir anda üç günün yorgunluğunu da alıp götürüyor. Sonrasında yemek için yakınlardaki bir barda mola versek de gecenin kapanışını yine bu Sublime isimli barda yapıyoruz. Bazı geceler hep hatırlanmak için var ya, onlardan bir tanesi işte.

22 Aralık 2013, Pazar.

DSC02295

IMG_6890

IMG_6927

IMG_6933

Mısır tarlalarının arasından geçiyoruz.

IMG_6894

Denk geldiğimiz kasabalarda ufaklıklar bizi karşılıyor.

IMG_6950

IMG_6952

IMG_6956

IMG_6961

IMG_6963

IMG_6972

IMG_6964

Yürüyüşten manzaralar.

IMG_6967

IMG_6969

IMG_6973

Ölüm Tarlası’ndan manzaralar.

IMG_6975

IMG_6980

Günün en keyifli dakikaları. Bütünün günün yürüyüşü sonrasında ateş etrafında muhabbet!

Sabah 06:00’da uyanıyoruz. Gece herkes için oldukça zor geçiyor. Sert yerlerde yatmaya yolculuk boyunca alışmış olsam da, on saatlik yürüyüş sonrasında ister istemez güzel bir sıcak duş ve yumuşak bir yatak aradığım ilk şeyler oluyor. Sabah uyanıp hızlı hızlı çantalarımızı hazırlıyoruz. Sonrasında da kasabanın sayılı restoranlarından biri olan minicik bir odaya giriyoruz. Burada bize kahvaltı servisi yapılıyor: Tortilla ekmeği, fasulye, yumurta ve oldukça bol şekerli bir kahve. Kahvaltı sonrasında hazırlanmamız için biraz vakit veriliyor. Sonrasında da tekrardan yola koyuluyoruz.

Ben içten içe bugünün bir öncekinden daha kolay olacağına inansam da, hayallerimin boşa çıktığını yol sırasında öğreniyorum. İkinci günün yürüyüşü de yaklaşık dokuz saat kadar sürüyor. Sürekli olarak kendimi motive etmeye çalışıyorum. Bacaklarım bir önceki günün yorgunluğunu belli noktalarda taşıyamaz hale geliyor, kalbim bütün pompaladığı kanı ortalığa saçacakmış gibi hissettiriyor, sırtımdaki yük giderek daha da ağırlaşıyor ve ben tekrar tekrar bu işkenceyi kendime neden yaptığımı soruyorum. Yürüyüşün ilk kısmında yemyeşil tepelerde uçsuz bucaksız uzanan mısır tarlaları arasından geçiyoruz. Bu sırada rehberlerden bir tanesi fenalaşıyor ve geri dönüyor. Böyleye yürüyüşün ilk kaybını veriyoruz. 2-3 saatlik daha yürüyüşe devam ettikten sonra minik bir kasabaya varıyoruz. Burada mola verdiğimiz markette herkes dondurmalara saldırıyor. Herhalde iki günün en lezzetli tadı bu dondurmalar oluyor herkes için. Burada ikinci kaybımızı da veriyoruz. Gruptaki Guatemalalı Desree’nin dizleri artık baskıyı kaldıramayınca rehberlerden biri ile bir sonraki durağımıza araç yardımı ile gitmek üzere yanımızdan ayrılıyor.

Biraz daha ilerleyip kocaman bir tepeyi aştıktan sonra “Record Hill” yani “Rekor Tepesi” adı verilen bölgeye geliyoruz. Burası oldukça dik ve zigzag bir patikadan zirveye çıkacağımız bir tepe. Anlatılana göre herkes burada kendi rekorunu kırmaya çalışıyor. Rekorun Guatemalalı bir adamda olduğu ve kendisinin tepeyi 9 dakikada çıktığı söyleniyor. Tahmin edilebileği gibi benim tepeyi çıkmam 25 dakika civarında sürüyor. Tepeye sonunda kan ter içinde ulaştığımda ise bizimle beraber yürüyen iki on yaşında kafadarın tepeyi on dakika çıktıklarını öğreniyorum. Ben tepeyi çıktıktan sonra her şeyin rahatlayacağını sansam da, tepe sonrasında iki üç saat kadar daha dağ bayır tırmanmaya devam ediyoruz. Sonunda görece düz bir alan geldiğimizde ise öğle yemeği molası veriyoruz. Molada ben on dakika kadar gözlerimi kapıyorum, gözlerimi açtığımda ise mola bitmiş bile.

Sonrasında iniş parkuru başlıyor ve sekiz kere geçeceğimiz nehrin kıvrımlarına ulaştığımızda sandaletlerimizi giyiyoruz. Benim için bütün yürüyüşün en keyifli dakikaları bu yollar oluyor. Bütün yol boyunca puslu bir hava eşliğinde tarlaları, ayçiçeklerini, rengarenk kuşları geçiyoruz. Günün en son parkurunu ise “Ölüm Vadisi” adı verilen sisler altındaki bir mısır tarlası arasından tırmanarak yapıyoruz. Öyle ki ben etrafa ağzım açık bakmaktan sona kalıyorum yine. Arkadan gelen Brandon topluyor beni sonrasında.

Ana yola çıktığımızda ise sisler arasından konaklayacağımız eve kadar bir yarım saat daha yürüyoruz. Vardığımız bu ufak kasaba tamamen sisler altında kalmış. Burada bir aile bize evlerini açıyor ve ev içerisinde bulunan geniş odada konaklamamıza izin veriyor. Üstelik eve girdiğimizde bizi taze sıkılmış meyve suları ile karşılıyorlar. Akşam yemeğini uzun zaman sonra yediğim en lezzetli tavukları mideye indirerek yapıyorum. Herkes halinden son derece memnun. Uyumadan önce kapanışı evin bahçesinde yakılan ateşin etrafında marşmelovları ateşte pişirerek ve muhabbet ederek yapıyoruz. Her şey tam da olması gerektiği gibi. Ertesi gün 04:30’te yola çıkacağımız için çok da oyalanmadan yatakların yolunu tutuyoruz.

21 Aralık 2013, Cumartesi.

IMG_6732

Üç günlük yürüyüşümüz başlasın!

IMG_6733

IMG_6737

IMG_6741

IMG_6753

Alaska adı verilen düzlüğe vardığımızda ortam bir anda değişiyor.

DSC02235

DSC02242

IMG_6793

Yol boyunca nefes kesen manzaralara tanık oluyoruz.

IMG_6801

IMG_6799

DSC02250

DSC02253

DSC02254

Bulut Ormanı’nda bir anda etrafımızı sis kaplıyor.

IMG_6817

IMG_6819

IMG_6828

DSC02262

DSC02264

IMG_6831

IMG_6838

IMG_6848

IMG_6846

Geceyi geçireceğimiz Belediye Binası.

IMG_6849

IMG_6850

Kasabada minik bir meydan dışında başka hiçbir şey yok.

IMG_6864

IMG_6855

IMG_6859

Şehrin kilisesinde çocuklar tarafından İsa’ya yazılmış mektuplar duvarları süslüyor.DSC02266

DSC02294

Bizim için hazırlanan minik gösteriden manzaralar.

Sabah soğuk ve kapalı bir cumartesi gününe saat 06:00’da uyanıyorum. Kylie ve Chris, beni kapımın önünde bekliyor ve beraber Quetzaltrekkers’ın ofisine doğru ilerliyoruz. Önümüzde bizi bekleyen tam tamına üç günlük bir yürüyüş var. Quetzaltrekkers ofisine vardığımızda ise hep beraber kahvaltı yapıp beraber yürüyürüşü yapacağımız ekiple tanışıyoruz. Benim adam akıllı ilk uzun yürüyüşüm olacağı için oldukça heyecanlıyım, bir yandan da ne ile karşılaşacağımı bilmiyorum. Üstelik son bir senedir bol bol şehir içlerinde yürüsem de spor namına hiçbir hareket yapmamışım. Bu nedenle kondisyonumdan da şüphe duyuyorum.

Kahvaltıdan sonra hazırlanıp yavaş yavaş yola koyuluyoruz. Yürüyüşe yarım saat uzaklıktaki bir kasabadan başlayacağımız için ilk etapta pazar sabahının ilk saatlerinde şehir yavaş yavaş uyanırken sırt çantalarımız ile kalabalık bir grup olarak otobüs istasyonuna kadar yürüyoruz. Herkes bize bakıyor normal olarak. Otobüs istasyonuna vardığımızda ise meşhur tavuk otobüslerden bir tanesine sırt çantalarımızı yükleyip yola koyuluyoruz.

Saatler 08:00’i gösterdiğinde ise on saat süren yürüyüş maceramız başlıyor. Bu on saat boyunca yarım saat, kırk dakika kadar yürüyüp mola veriyoruz düzenli aralıklarla. Yol çok da kolay olmayan bir parkuru takip ediyor. En başlarda hafif eğimli bir alanı geçsek de, bir iki saat sonunda kayalıklar arasından tırmanış başlıyor. Bu etap aynı zamanda üç günlük yolculuğun en zorlu kısmını oluşturuyor. Üstelik sırtımızda taşıdığımız yaklaşık on kiloluk sırt çantaları, uyku tulumları ve matlar da duruma çok yardımcı olmuyor. Bir noktada rengimin mor olduğuna eminin. Kalbim o kadar hızlı atıyor ki belli noktalarda, sanki patlayacakmış gibi hissediyorum.

Zorlu parkur sonrasında Alaska adı verilen düzlüğe geliyoruz. Bir anda renk ve atmosfer değişiyor. Buradan sonra minik kasabaların arasından geçiyoruz. Denk düştüğümüz çocukların çığlık çığlığa kahkahaları arasında. Kasabanın içinden geçtikten sonra bu sefer “Cloud Forest” yani “Bulut Ormanı” adı verilen bölgeye geliyoruz. Burada tamamen sisler altında kalmış bir tepe bizi karşılıyor. Tepeyi çıkışta ve inişte birbirinden oldukça farklı iki atmosfer ile karşılaşıyor. İlk bölge tamamen tarım ürünleri ile doluyken, iniş parkurunda yüksek ağaçların arasından geçiyoruz. Ortam o kadar mistik ki, bir bulutun içine hapsolmuşuz hissinden kurtulamıyorum ben.

Sonrasında yemek molası veriyoruz. Yemek molasında bizimle beraber gelen dört rehber kolları sıvayıp hemen yemekleri hazırlıyorlar. Son derece basit yemekler olsa da herkesin karnını doyurmaya yetiyor da artıyor bile. Sebze, pilav ve guacamole. Görecece uzunca bir öğlen yemeği molasıdan sonra bu sefer yokuş aşağı olan parkurumuz başlıyor. Bu son tepeyi de indikten sonra geceyi geçireceğimiz kasabanın bulunduğu alana varıyoruz. Tabii ki yürüyüşün zorluğu burada bitmiyor. Dik eğimli bir yol üzerinden iki saat kadar gün batımında ilerliyoruz. Sonunda konaklayacağımız alana geldiğimizde ise ben derin bir oh çekiyorum içimden.

Gece için kalmayı planladığımız yer minik bir kasabanın boş olan Belediye Binası içerisinde yer alan genişçe salon. Şehirde etrafında iki dükkan bulunan geniş bir meydan, Belediye Binası ve kiliseden başka hiçbir şey yok. Öyle ki, korku filmi çekmeye kalkışsanız çekilir. Sokakta insan bile yok. Belediye Binası’na girince herkes yerini belirleyip matlarını ve uyku tulumlarını seriyor. Kylie ile ben minik kasabayı keşfe çıkıyoruz. Meydanı ve kiliseyi ziyaret ediyoruz. Döndüğümüzde ise rehberlerin yemek hazırlıkları devam ediyor. Yemeğimizi yedikten sonra kasabadaki bir evde bizim için küçük bir yerel gösteri hazırlandığını söylüyorlar. Herkes son derece halsiz olsa da merakla bu evin yolunu tutuyoruz. Sokaklarda elektrik olmadığı için herkes fenerler ve cep telefonları ile yolu aydınlatmaya çalışıyor. Eve vardığımızda ise kostümleri ile yerel bir efsaneyi müzikler ve danslar eşliğinde bize sunmak için hazır bekleyen on kişilik bir grupla karşılaşıyoruz. Günü kapatmak için son derece keyifli bir yöntem oluyor bu minik gösteri.

On saat boyunca yürümek, yürüyüş sırasında bize eşlik eden yirmi küsür kişi ile teker teker tanışmak, sohbet etmek… Benim için gereğinden uzun bir gün oluyor. Gösteri sonrasında erkenden uyku tulumum içerisindeki yerimi alıyorum. Ertesi gün 06:00’da uyanacağımızın bilinci ile erkenden uyuyorum.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

20 Aralık 2013, Cuma.

Okul sonasında odama dönüp bir sonraki gün çıkacağımız trekking turu için eşyalarımı hazırlıyorum. Bir sonraki hafta İspanyolca okuluna bir hafta noel tatili arası veriyorum ve cumartesi sabahı 06:15’te Atitlan Gölü’ne üç günlük bir yürüyüşe çıkıyorum. Alman kaşif Alexander von Humboldt bu gölü “dünyanın en güzel gölü” diye tanımlamış zamanında. Saat 17:30 olduğunda da Kylie ve Chris beni almaya geliyor. Sonrasında da Quetzaltrekkers isimli gönüllü yürüyüş turları ayarlayan ofisin yolunu tutuyoruz. Bu organizasyon tamamen gönüllülük üzerine işliyor üstelik. Kazandıkları para ile bölgede iki yüzden fazla çocuğun eğitimine destek veriyorlar.

Quetzaltrekkers’ın ofisine gittiğimizde ise en başta bize yürüyüş rotası hakkında detaylı bilgi veriliyor, yürüyüş için yanımızda taşımamız gereken eşyalar dağıtılıyor, uyku tulumları ve matlar seçiliyor. Beraber yürüyüşe çıkacağımız yirmi kişilik grubun üyeleri ile tanışıyoruz. Grupta resmen her yaştan, her türden insan var. ABD’li bir aile 10 yaşında kızları ile gelmiş, biri Guatemalalı biri ABD’li olan dünürler iki çocuklarını kapıp gelmişler vs. Yani bizi oldukça eğlenceli bir haftasonu bekliyor.

Toplantıdan sonra ertesi gün 06:15’te ofiste buluşmak üzere ayrılıyoruz.

Yürüyüşün tahminimce şöyle bir şey olacağını düşünüyorum:

19 Aralık 2013, Perşembe.

IMG_6656

IMG_6711

Öğlen arasında hep beraber, yaptığımız yemekleri yiyoruz, bir perşembe günü geleneği olarak. Ders çıkışında ise yine şehirde en sevdiğim yer olan Cafe Baviera’ya gidiyorum. Saatin ne çabuk geçtiğinin farkına bile varmadan 3-4 saate yakın burada kalıyorum. Cafe’den hava kararmaya yakın çıkıyorum, şehir merkezinde yine anlamlandıramadığım kutlamalar devam ediyor. Belediye binasının önünde bir grup şarkılar söylüyor. Bir süre onları izleyip odama geri dönüyorum.

18 Aralık 2013, Çarşamba.

IMG_6637

IMG_6642

IMG_6646

IMG_6651

Engelli çocuklar merkezinin arkasında yer alan ormandan.

Ders çıkışında 4-5 kişilik bir grup şehrin eteklerinde yer alan “Hermano Pedro” isimli bir merkeze gidiyoruz yürüyerek. Fransızlar tarafından desteklenen ve aynı zamanda bir okulu da bulunan bu merkezde engelli çocukların bakımı yapılıyor. Merkezde aileleri tarafından bakılamayan 75 çocuğa bakılıyor. Her yer pırıl pırıl, çalışanlar son derece ilgili. Merkeze girerken daha önceden aldığımız kuru yiyecek, bebek bezi ve diğer hijyenik ürünleri görevlilere teslim ediyoruz. Belli konularda uyarılıyoruz. Çocukların saçımı çekmesine fırsat vermemek için saçımı toplamam isteniyor.

İlk olarak merkezin arkasında yer alan devasa ormanı ve orman içerisinde bulunan ibadet yerlerini geziyoruz. O kadar huzurlu ki, Quetzaltenango’da böyle bir merkezin yer aldığına çok da inanasım gelmiyor benim. Ormanda bir süre gezip merkezin hikayesini dinledikten sonra da çeşitli yaş gruplarından farklı seviyelerde zihinsel engele sahip olan bu çocuklarla yemek aralarında bir süre oynamaya çalışıyoruz. Durum herkes için oldukça zorlayıcı oluyor. Sürekli gelip beni öpen, elimi bırakmayan bu ufaklıklara rağmen duygularımı pek kontrol edemiyorum, kimse edemiyor. Belirli aralıklarla salondan dışarı çıkıp mola verme ihtiyacı duyuyoruz. Kocaman bir salonda bazıları tül örtülerden oluşan bölmelerinden arkasında, bazıları yemek masalarının etrafında, salona gelmiş yabancılardan çekinen; ama aynı zamanda da ilgi bekleyen onlarca minik çocuk. Hele aralarında down sendromlu bir tanesi var ki, on saniyede bir gelip bana sarılıyor ve beni öpüyor. Bir saate yakın merkezde kalıyoruz.

Merkez sonrasında herkesin modu oldukça düşmüş durumda ayrılıyoruz. Ben bir süre sokaklarda yürüyorum, denk geldiğim kadınlar tarafından işletilen hediyelik eşya mağazalarını kolaçan ediyorum. Bir gün daha garip duygular ile sona eriyor.

17 Aralık 2013, Salı.

IMG_6725

IMG_6626

Bu şehrin yabancılar ve yereller arasında denge kurabilen, yabancılara hitap ederken yerelliğini bozmayan bir yapısı var. Bu yüzden iki gün kalacağım dedikten sonra iki ay kalmaya karar verdim.

Okuldan sonra şehrin cafe’lerinden bir tanesine gidip tüm Ankara’dakiler le konuşmaca, mail’lara ve mesajlara cevap vermece, blog yazmaca derken gün akıp gidiyor. Zaman ne çabuk geçiyor.

16 Aralık 2013, Pazartesi.

IMG_6715

Evimizin girişinde bol ışıklı çam ağacımız ve Guatemalalıara özgü İncil’den öğeler barındıran minik sahnemiz noel kutlamaları dolayısıyla kuruldu bile.

Dünya turundayken pazartesi sendromu yaşanır mı? Yaşanırmış. Her pazartesi okula gideceğimi bilerek o kadar zor uyanıyorum ki, bunun başka bir açıklaması yok. Dersimin başlamasına tam tamına yirmi dakika kala yataktan çıkıp, genelde on dört dakikada hazırlanıp, altı dakikada da okula yürüyorum.

Üstelik bu hafta bir önceki haftalardan farklı olarak İspanyolca ders saatimi günde altı saatten beş saate düşürüyorum; çünkü son bir saatin yorgunluğun etkisi ile hiç de verimli geçmediğini fark ediyorum. Ders çıkışı odada oyalanmaca ve 19:15’te yoga dersi. Yeniden ritüellere sahip olunca bu kadar sevineceğimi tahmin bile edemezdim.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

15 Aralık 2013, Pazar.

DSC02166

Minerva istasyonunda gün erkenden başlıyor.

IMG_6461

Tavuk otobüsünden manzaralar.

IMG_6463

Chichicastenango’ya hoşgeldik!

DSC02169

Guatemala’nın rengarenk iplikleri.

IMG_6613

DSC02230

DSC02233

DSC02171

DSC02188

DSC02192

DSC02194

DSC02197

DSC02186

Pazarın kalbinde yer alan kilise içerisi de, dışarısı da rengarenk manzaralar sunuyor.

DSC02174

DSC02175

DSC02177

IMG_6467

IMG_6469

IMG_6475

IMG_6479

IMG_6515

Pazardan manzaralar.

DSC02234

IMG_6541

IMG_6544

Sonra otobüsümüz bozuldu işte! 

Sabah 08:00’de çam ağacının altında buluşuyoruz. Beklediğimden daha kalabalık bir ekip halinde Minerva otobüs istasyonunun yolunu tutuyoruz. Kalkacak ilk tavuk otobüsüne atlıyoruz. Otobüs dolduktan sonra saat 09:00 civarında yola koyuluyoruz.  Chichicastenango’ya olan yolumuz neredeyse iki saat sürüyor. Yol üzerinde otobüse binen yabancılar da otobüsün arka kısmında oturan bizim yanımıza geliyor, böylece muhabbet de başlıyor. İngiliz bu çift, Guatemala’da yolculuk yaparken Chichicastenango’da kaldıkları otelde ipad’lerini unutmuşlar. Onlardan sonra aynı odada kalan yabancılar ipad’i bulunca internet üzerinden bu çifte haber vermiş. Bu ikili de ipad’lerini almak üzere tekrardan bu şehre gidiyorlarmış.

Pazara vardığımızda daha dakika bir, gol bir yanımızda bulunan Kanadalı Stephanie’nin çantasını kesiyorlar. Herhangi bir kayıp yok; ama yine de daha pazardaki ilk dakikalarımızda hepimize çantalarımızı iyi korumamız için bir ders oluyor. Sonrasındaki üç – dört saat boyunca, Guatemala ile ilgili birçok kartpostalda görebileceğiniz bu meşhur pazarın altını üstüne getiriyoruz. Pazar son derece turistik olduğu için her yerde ellerinde fotoğraf makineleri ile yabancıları görmek mümkün. Herkes en yerel fotoğrafın peşinde üstelik. Arada karnımızı doyurmak için pazara tepeden bakan restoranlardan birine gidiyoruz. Saatler 15:00’i gösterirken de dönüş yolu için kolları sıvıyoruz. Quetzaltenango’ya dönüş beklediğimizden daha zorlu oluyor. Otobüs beklediğimizden daha erken geliyor. Bizim ekibin yarısı hala pazarda dolanırken, otobüsü bekletip koştur koştur onları buluyoruz; çünkü bu otobüs günün son otobüsü. Otobüse bindiğimizde ise ayakta duracak bile yer yok. Tıkış pıkış kucak kucağa bir saat kadar yolculuk sonrasında, yer açılıyor da, gönül rahatlığı ile oturuyoruz. Derken otobüs bozuluyor. Gerçekten! Bir süre sorunun ne olduğunu anlamaya çalışıyorlar. Çözüm bulunamayınca da bize ödediğimiz bilet ücretlerinin yarısını veriyorlar. Hiçbir yerin ortasında gelecek bir sonraki otobüsü bekliyoruz.

On dakika sonra ilk otobüs geldiğinde Ian ve ben direk otobüse atlıyoruz. Yanımızdaki diğer İngiliz kızla beraber. Fakat otobüste diğerlerini alacak yer yok, onlar da zaten bu karmaşa içerisine girmek istemiyorlar. Derken ekip bölünüyor. Dönüş yolculuğu oldukça zorlu geçiyor; çünkü bir saat yolculuk yaptığımız otobüs bir öncekinden bile daha dolu. İki ayağımı koyacak yer bile yokken, sadece birini yere koyabilmiş olmanın sevincini yaşıyorum resmen. Yol sırasında İngiliz kız bize tavuk otobüsleri hakkında bildiklerini anlatıyor. Anlattığına göre bu eski Amerikan okul otobüsleri 10.000 USD civarında bir miktar karşılığında ABD’den alınıp Meksika üzerinden Guatemala’ya getiriliyor. Sonrasında da içi daha çok yolcu alabilecek şekilde modifiye ediliyor ve aracın arkasından bir kısmı dar sokaklarda rahat dönüş yapsın diye kesiliyor. Üstelik Guatemala’daki en tehlikeli iş, bu otobüslerin şoförlüğünü yapmak. Üzerlerinde nakit para taşıdıkları için genelde otobüslerin yolu kesilip şoförlerinin öldürülmesine çok sık rastlıyorsunuz. Araç şoförlerinin bu nedenle hayat sigortası gibi bir sistemi var. Şoför ölürse aileye 6000 Guatemala Quetzal’i civarında bir para bırakılıyor. Bazı soyguncular şoförü önceden belirleyip aracı soyduktan sonra, evlerine gidip bu parayı almak için ailelerini de soyuyorlar. Yani durum içler acısı.

Şehre vardığımızda da odaların yolunu tutuyoruz. Herkes için oldukça yorucu bir gün olmuş.

14 Aralık 2013, Cumartesi.

IMG_6433

Herhalde dünyanın başka hiçbir şehrinde her gece sahne kaldırılıp ertesi gün başka bir etkinlik için on metreye tekrardan kurulmuyordur.

IMG_6440

Köpek çetelerimiz meşhur demiş miydim?

Tüm gün odada tembellik yapıyorum. Film izlemece, kitap okumaca derken akşam üzeri yaklaşıyor. Gün içinde, oda arkadaşım (aynı zamanda da okulun hocalarından biri olan) Pilar’ın güzellik okulundan mezuniyetini kutlamak üzere okulda küçük bir tören düzenleniyor. Pilar’a sürpriz olarak düzenlenen bu gece için her şey en ince detayına kadar düşünülüyor. Ben okula erkenden gidiyorum ve Pilar’ın gelmesini beklerken okuldakilerle, Daniella öncülüğünde İspanyolca kart oyunları oynuyoruz. Pilar beklediğimizden geç geliyor. Geldiğinde ise herkes ışıkları kapatıp saklanıyor. Sürpriz diye bağırmamızla Pilar’ın ağlamaya başlaması bir oluyor. İlk olarak okul müdürü Glenda bir konuşma yapıyor, sonrasında da gözyaşlarını tutamayan Pilar.

Konuşmalar sonrasında hep beraber yemek yiyoruz. Partidekilerle bir süre muhabbet ediyoruz, sonrasında da cumartesi gecesinin tadını çıkarmak üzere dışarı çıkıyoruz. Gecenin mekanı El Cuartito oluyor. Aynı zamanda Josh’un son gecesi olduğu için, kadehler Josh için kalkıyor. Gitar ağırlıklı güzel müzik ve bir önceki gecenin geç saatlere kadar süren eğlencesi herkesi yormuş durumda. Üstelik bir sonraki gün hep beraber ülkenin en meşhur pazarlarından biri olan Chichicastenango’ya gitmek için erkenden uyanacağız. Çok geçe kalmadan geceyi sonlandırıyoruz.

13 Aralık 2013, Cuma.

IMG_6394

Şehir meydanında dans gösterisi var.

IMG_6399

Kings & Queens’de canlı müzik.

IMG_6406

Bilardo zamanı!

Ders sonrasında sevdiğim cafe’lerden bir tanesine gidip internet üzerindeki işlerimi hallediyorum. Sonrasında da akşam için hazırlanmak üzere odamın yolunu tutuyorum. Kaldığım evde duş almak o kadar çetrefilli bir iş ki. Her duş alışımdan sonra içten içe iki üç gün daha duş almak zorunda kalmayacağım diye seviniyorum. Duş almak ne zaman zevkten cezaya dönüştü dersiniz? Guatemala’da neredeyse her evde suyu ısıtmak için duş başlıklarında elektrikli ısıtıcılar bulunuyor. Bizim evdeki ısıtıcıyı ise her üç dört dakikada bir kapatıp tekrar açmanız gerekiyor. Yoksa bütün evin sigortası atıyor. Hele evde bir de sizden başka birisi yoksa yandınız. Evin diğer sakinleri genelde tencere tencere sıcak su ısıtıp o şekilde duş almayı tercih ediyorlar. Ben ise elimden geldiğince hızlıca yıkanıp çıkmak için uğraşıyorum. Özellikle hava soğuksa, duş alırken bol bol küfretmek alışkanlık haline geliyor. Sigortayı birkaç kere attırınca da ev halkından alkış sesleri yükseliyor. Kısaca bizim evde duş almak başlı başına bir macera.

Akşam üzeri salsa dersine katılmak için Diarmuid ve Ian ile buluşuyorum. Salsa dersi, bir önceki derse kıyasla oldukça eğlenceli geçiyor; çünkü Diarmuid ve Ian’ın ne yaptığı konusunda hiçbir fikri yok. Bol bol gülüyoruz. Erika bize temel adımları tekrar tekrar öğretirken, bir yandan da bizim çocukların yeteneksizlikleri karşısında yılmamaya uğraşıyor. Ders sonrasında ekiple buluşmak üzere parkın yolunu tutuyoruz. Kylie’nin Norveçli arkadaşı Rasmus’da bize katılıyor. Parkta tabii ki yine ve yeniden bir dans gösterisi var. Küçücük şehrin her gün tekrarlanan halk eğlenceleri o kadar renkli ki. Hep beraber yemek yiyoruz, yemek sonrasında da Yoga House’da düzenlenen barbekü partisine katılmak için Yoga Evi’ne gidiyoruz. Parti, 19:00’da başlamasına rağmen, biz eve vardığımızda saat 21:00. Kevin, neden bu kadar geç kaldınız diye sorgulayan gözlerle bakarken evin yavru kedisi herkesin eğlencesi haline dönüşüyor. Yoga Evi’nde bir saat kadar kalıyor. Saatler 22:00’yi gösterirken herkes dağılmaya başlıyor. Biz de ilk olarak Kylie’nin evine gidip bir süre orada oturuyoruz, sonrasında da canlı müzik dinlemek üzere Kings & Queens’e gidiyoruz.

Bir süre burada oturduktan sonra bar çalışanları ile beraber şehrin en geç kapanan barlarından biri olan, benim kaldığım sokakta bulunan Pull & Beer’a yöneliyoruz. Burada tanıştığımız Guatemalalı çocuklar bilardo oynamayı önerince Diarmuid ve ben, yerellere karşı oyuna girişiyoruz. Bilardo nasıl oynanmaz konusunda tarih yazsam da, Diarmuid sayesinde şaşırtıcı bir şekilde oyunu kazanıyoruz. Bol dans, bol muhabbet derken Pull & Beer’ın kapanma saati geliyor. Guatemalı çocuklar bir başka bar daha olduğundan bahsediyorlar; fakat şehir meydanı polis kaynıyor. Bizim söz edilen bara ulaşmamız ise ayrı bir soru işareti olarak ortaya çıkıyor. Çocukların bahsettiğine göre bu bar bir eşcinsel barı ve çoğu gece polisler yolları kestiği için buraya ulaşılmıyor. Bar çalışanlarının polise belirli bir rüşvet vermesi gerekiyor ki, geceyi uzatmak isteyenler bara girebilsin. Biz bara ulaştığımızda da kapı önünde polislerle karşılaşıyoruz. Çocuklar bara girişin mümkün olmadığını anlayınca da şehir merkezine dönüp evlerin yolunu tutuyoruz. Gökyüzü hiç olmadığı kadar berrak. Yıldızlar tüm netliği ile kendisini belli ediyor. Benim yola çıkışımın tam tamına birinci yılı, tam da olması gerektiği gibi sonuçlanıyor.

12 Aralık 2013, Perşembe.

IMG_6239

Kopito okulumuzun tarz köpeği. Kendisi benden fazla farklı kazak ve cekete sahip.

DSC02082

Okulda yer alan odalardan birinde kurulmuş olan noel sahnesi.

IMG_6251

IMG_6268

DSC02085

DSC02091

DSC02092

Çocukların fotoğraf çekilmesi için sahneler hazırlanmış durumda.

DSC02094

Batılı noel babamız bile var.

DSC02083

Fotoğraflardan örnekler.

DSC02106

DSC02108

DSC02117

DSC02118

Savaş çıkmadı, kutlama var.

DSC02112

DSC02119

DSC02126

DSC02142

Geçit töreni havaifişekler ve patlayıcılar eşliğinde ana meydanda düzenleniyor.

DSC02160

Canlı müzik, geçit töreni sonrasında tüm hızı ile devam ediyor.

DSC02103

Yerel pazarımızda her türlü yiyecek mevcut.

Ders çıkışında karnımı en sevdiğim restoranda doyurduktan sonra odanın yolunu tutuyorum. Tüm gün de tabiri caizse odadan pek çıkmıyorum. Akşama doğru günün etkinliği için parkın yolunu tutuyorum. 12 Aralık, Orta Amerika ülkelerindeki Katoliklerce “Virgen de Guadalupe” günü olarak kutlanıyor. Bu isim Meryem Ana’ya verilen isimlerden bir tanesi. Aslen Meksika kökenli olan bu gelenek 16. yüzyılda başlamış. Günümüzde bu tarihte, şehirlerin meydanlarında İncil’den temalar içeren sahneler kuruluyor. Geleneksel kıyafetler giymiş çocuklar bu sahnelerde bol bol fotoğraf çekiliyor. İlerleyen saatlerde de üzerinde ışıklı ve süslü Meryem Ana heykelinin bulunduğu bir platform halk arasında dolaştırılıyor.

Ana meydan o kadar kalabalık ki, yan yana dizilmiş sahneler parkı dolduruyor. Her sahnede İncil’den çeşitli öğeler bulunuyor. Sadece süslemeler, kuklalar da değil üstelik, canlı hayvan yavruları da bu sahnelerde kendilerini gösteriyorlar. Minik domuzcuklar, keçiler, hatta ve hatta inekler ziyaretçiler ile fotoğraf çekilmek için köşelerinde bekliyorlar. Meydandaki sahneleri teker teker gezdikten sonra, Katedral’de düzenlenen töreni izlemek için Katedral’e yöneliyoruz. Yerel kostümler giymiş makyajlı çocuklar etrafta koşuşturuyor. Her biri ayrı bir kültürün, ayrı bir azınlığın rengini yansıtıyor.

Katedral’deki törenden sonra sıra Meryem Ana heykelinin bulunduğu platformun taşınmasına geliyor. Bu heykel, insan koridoru arasından geçmeden önce yoğun bir havaifişek ve patlayıcı gösterisi başlıyor. Öyle ki, bir noktada yaklaşık on metre uzunluğunda patlayıcılar sırasıyla ateşleniyor. Parçalar bize doğru uçuşurken, biz çığlıklar içinde tezgahların arkasına kaçışıyoruz. Glenda’nın dünyalar tatlısı kızı Daniella elimi bırakmıyor. Toni bir yandan biz kaybolmayalım diye bizi kollarken, bir yandan da kendi aramızda oyunlar oynamaya devam ediyoruz.

Sıra heykel geçişine geldiğinde ise hepsi neredeyse 1.50 metre boyunda olan arka arkaya sıralanmış takım elbiseli minicik adamların heykeli taşıdığını görüyoruz. Durum o kadar tuhaf ki. Ekibin arkasından da yaşlı bir amca, heykeli ışıklandıran jenaratörü sürüklüyor. Grubu en arkadan bir bando takip ediyor. Bu ülkenin garip gelenekleri her geçen gün bizi şaşırtmaya yetiyor. Geçit töreni sonrasında meydanda canlı müzik eşliğinde dans gösterileri devam ediyor. Çeşitli maskeler giymiş dansçılar (aralarında Micheal Jackson ve sevimli tavşancık kostümlü olanlar bile var) bir yandan dans ederken, bir yandan da izleyicileri selamlıyor.

Şehirdeki her büyük etkinlik zamanında olduğu gibi devasa bir pazar kurulmuş durumda. Gösteriler sonrasında karnımızı burada doyurup odaların yolunu tutuyoruz.

11 Aralık 2013, Çarşamba.

IMG_6221

Operasyon pirelere ölüm.

Sarah ve Neil’ın okuldaki son günü. Öğlen arasında onlar için ufak bir diploma töreni düzenleniyor. Üç hafta göz açıp kapayıncaya kadar geçmiş ve ben okula başladığımdan beri ilk mezunlarımızı veriyoruz. Akşam için hep beraber yemek yemek için sözleşiyoruz. Ders sonrasında karnımı favori restoranımda doyurduktan sonra “Operasyon Pirelere Ölüm” için kolları sıvıyorum; çünkü her ne kadar odamı ilaçlamış olsalar da bacağımdaki ve kolumdaki ısırıklara giderek artıyor. Üstelik internetten yaptığım araştırmalar, ısırıkların tahta kurusundan öte pire kaynaklı olduğunu gösteriyor. İspanyolca hocam Kary, tekrar tekrar hem okulda, hem de şehrin birçok kısmında pire bulunduğundan şikayet etse de, ben bu hayvanların nasıl olur da her gece benim yatağıma ulaştıklarını bir türlü algılayamıyorum.

Ders çıkışında yakınlardaki süpermarkete gidip bir kutu pire ilacı alıyorum. Sonrasında da odaya dönüp oda içerisinde ilaçtan nasibini almamış yer kalmayacak şekilde her yeri, her parça eşyayı ve kıyafeti ilaca boğuyorum. Artık nasıl bir şevkle ilaçlıyorsam, bir kutu böcek ilacı yirmi dakika içinde tükeniyor. Sonrasında da odayı temizleyip bir güzel havalandırıyorum.

Akşama doğru ekiple buluşmak için sözleştiğimiz yere gidiyorum. Tam kadro olarak Hint restoranının yolunu tutuyoruz. Enfes yemekli, bol muhabbetli harika bir gece geçiriyoruz. Yemek sonrasında parka yakın öğrenci barlarından bir tanesinde Sarah ve Neil için son bir kez kadeh kaldırıyoruz. Yolculuk ederken o kadar çok insanı kısa sürede hayatımıza alıp veda ediyoruz ki, bu devinim bazen başımı döndürüyor.

10 Aralık 2013, Salı.

IMG_6164

Meyveli çikolatalı fondü.

IMG_6168

Öncesi.

IMG_6169

Sonrası.

IMG_6175

Sanat eserlerimiz.

IMG_6194

Çikolata yapımında kullanılan ürünler.

IMG_6203

Kısa günün karı.

IMG_6201

Noel ve yeni yıl yaklaşırken, Guatemala çatıları da boş kalmıyor.

Dersim 14:00’te bitiyor. Biter bitmez yakınlardaki restoranlardan bir tanesine gidip karnımı doyuruyorum. Yemek sonrasında okula tekrar dönüyorum. Saat 15:00 olduğunda da günün etkinliği için hep beraber okuldan çıkıyoruz. Bu sefer üstelik tam kadroyuz. Şehrin öbür başında yer alan meşhur çikolatacı “Dona Pancha”ya kadar yürüyoruz. Çikolatacıya vardığımızda her şey bizim için hazırlanmış bile. İlk olarak bizi bir masaya alıyorlar. İkramlar oturmamızla beraber başlıyor. Meyveli çikolata föndü, çikolatalı çilekli yoğurt. Bir yandan muhabbet edip bir yandan da bize sunulan farklı çikolataları deniyoruz. Sonrasında da her birimizin önüne yoğrulmaya hazır çikolata parçaları geliyor. Bu hamurları dilediğiniz gibi şekillendirmeniz mümkün. Bizim ekip ise yaratıcılıkta sınır tanımıyor. Kimisi sülük yapıyor, kimisi kravata benzeyen çam ağacı (!), kimisi piramit yapıyor, kimisi ise kaplumbağa. Sonuç olarak yapım aşamasında bol bol gülüp eğleniyoruz.

Sonrasında da çalışanlar gelip bize sırasıyla çikolatanın tarihi ve yapımı ile ilgili detaylı bilgi veriyorlar. Kakao çekirdeklerinin hangi yollardan geçtiğini bize anlatıyorlar. Kapanışı önümüzde sıcak çikolatalarımız, fazlasıyla bilgilendirici bir belgeseli izleyerek yapıyoruz. Bu belgesele göre çikolatayı ilk Mayalar keşfetmiş. İlk defa MÖ. 400 yılında “kakao” ismi literatürde geçmeye başlamış. Mayalılar kakaoyu sadece yemek, içmek ve ilaç olarak değil, aynı zamanda para birimi olarak da kullanmışlar. Mesela kayıtlara göre 200 kakao çekirdeği ile bir adet hindi, bir kakao çekirdeği ile ise bir adet avakado alınabiliyormuş. Üstelik çikolata 17. yüzyılda çay ve kahveden önce Avrupalılara tanıtılmış. Mayalılar çikolatayı içerken genelde su, kakao, vanilya, biber, bal ve tarçını farklı oranlarda karıştırıp içerlermiş.

Çıkışta bize minik hediyelerin yanı sıra, şekillendirdiğimiz çikolataları da veriyorlar. Herkes için son derece keyifli bir gün oluyor. Hava kararmışken herkes konakladığı evlerin yolunu tutuyor.

9 Aralık 2013, Pazartesi.

IMG_6155

Yoga Evi, on senedir şehirde belirli bir süre geçiren yabancıların uğrak noktası olmuş durumda.

Ders sonrasında odaya dönüyorum. Saat 14:00. Odayı temizlemece, eşyaları yerleştirmece, güzel bir duş derken akşam katılmayı planladığım yoga dersinin saati de yavaş yavaş yaklaşıyor. Şehirde düzenli olarak yoga dersleri veren ve Quetzaltenango’nun en meşhur mekanlarından bir tanesi olan “Yoga Evi”nin yolunu tutuyorum. Normalde evin içerisindeki 11 adet odadan bir tanesini kiralayıp komünal hayatın bir parçası olabiliyorsunuz. Tabii odaların boş olduğu bir döneme denk gelirseniz. Bunun dışında haftaiçi her sabah verilen ücretsiz boks derslerine katılabiliyorsunuz. Çeşitli saatlerde düzenlenen yoga ve meditasyon derslerine katılım için ise belirli bir ücret ödemeniz gerekiyor. Ben eve girişte aylık 100 Quetzal değerindeki ücreti ödüyorum. Bu miktar yaklaşık olarak 12 USD’ye tekabül ediyor.

Evin yönetimini 10 senedir bu şehirde yaşayan ABD’li Kevin üstlenmiş durumda. Kevin’ın anlattığına göre daha önce buraya sadece bir tane Türk gelmiş, adı da Neslihan’mış. Yoga dersi beklediğimden daha keyifli geçiyor. Minik bir salonda kalabalık bir grup yan yana dizilip Guatemalalı hocamızın anlattıklarını uyguluyoruz. Bir saatlik ders sonunda kendimi daha iyi hissediyorum. Dönüş yolunda şehrin karanlık sokaklarında ilerlerken rüzgar yüzümü yalayıp geçiyor.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

8 Aralık 2013, Pazar.

DSC02073

IMG_6142

DSC02072

IMG_6118

IMG_6120

IMG_6127

Quetzaltenango Mezarlığı’ndan görüntüler.

IMG_6129

IMG_6134

IMG_6139

IMG_6131

Meşhur çingene kızı Vanushka’nın mezarı.

Öğlene doğru bir önceki gün sözleştiğimiz üzere çam ağacının altında buluşuyoruz. Diarmuid, sabahtan 15 kilometrelik koşuya katılmış olsa da bizden daha enerjik duruyor. Amacımız şehrin rengarenk mezarlığını ziyaret etmek. Kısa bir yürüyüşten sonra Ian ve Diarmuid ile mezarlığa varıyoruz. Guatemala mezarlıkları daha önce gördüğüm hiçbir mezarlığa benzemiyor. Mezarlıklar o kadar renkli, o kadar canlı ki. Çekmeceleri andıran küçücük rengarenk gözleri resimler, çiçekler ve şiirler süslüyor.

Bir süre amaçsız amaçsız mezarlık koridorları arasında dolanıyor. Birbirinden farklı mezarlara göz atıyoruz. Sonrasında da mezarlığın en ünlü isminin mezarını buluyoruz. Bu mezarlığın en çok ziyaret edilen mezarı ise Vanushka’ya ait. Hikaye 1927 yılında geçiyor ve anlatılanlara göre, Vanushka genç bir çinge. Ailesi ile beraber Doğu Avrupa’dan (muhtemelen Macaristan’dan) Guatemala’ya göç ediyorlar. Aile sirki ile ülkeyi bir baştan bir başa geçiyorlar. Quetzaltenango’ya yani Xela’ya geldiklerinde ise buraya yerleşiyor, sirklerini tanıtmaya uğraşıyorlar. Bir gece isminin ne olduğu bilinmeyen bir delikanlı sirki ziyaret ettiğinde Vanushka’yı çok beğeniyor; kalabalık arasından bu yakışıklı genç Vanushka’nın da dikkatini çekiyor. Gösteri sonrası delikanlı sirkin çadırını bularak Vanuskha’nın yanına ulaşıyor. Çift, sabaha kadar muhabbet ediyor ve görüşmeleri günlerce sürüyor. Birkaç hafta sonra da birbirlerine olan aşklarını itiraf ediyorlar. Bir gün zengin bir aileden gelen delikanlının annesi ve babası da sirke şovu izlemeye gidiyor ve o zaman delikanlının çingene güzeline aşık olduğunu fark ediyorlar. Onu bu aşktan vazgeçirmek için uğraşıyorlar. Delikanlı, kabul etmeyince de onu İspanya’ya dört senelik bir okula göndermeye karar veriyorlar. Delikanlı, İspanya’ya gönderiliyor. Bu durum karşısında yıkılan Vanushka da günlerce ağlayıp yas tuttuktan sonra, kalp kırıklığından ölüyor. Günümüzde onlarca aşk acısı çeken insan Vanushka’nın mezarını ziyaret ediyor, çiçekler bırakıyor ya da adlarını yazıyorlar. İnanışa göre bu gelenek, aşk acılarına iyi geliyor. Biz de durumdan nasiplenip hemen isimlerimizi Vanushka’nın heykeli üzerine sıralıyoruz.

Mezarlık sonrasında Ian ve Diarmuid ile şehir merkezinde ufak bir tur attıktan sonra cafe’lerden birine oturup karnımızı doyuruyoruz. Sonrasında gençler gittikten sonra ben oturup bir süre internet üzerimdeki işlerimi hallediyorum. Sonrasında da odamın yolunu tutup genel pazar temizliğini yapıyorum.

Akşam yemeği için tekrardan buluşuyoruz. Ama şansımıza şehirdeki birçok mekan kapalı. Amerikalı Steph’in de bize katılması ile geceyi Black Cat Hostel’de tamamlıyoruz. Güzel yemek, güzel muhabbet, güzel müzik. Bir pazar gecesinden bekleyebileceğim her şey.

7 Aralık 2013, Cumartesi.

DSC02039

DSC02042

DSC02045

DSC02049

DSC02052

DSC02055

DSC02065

IMG_6060

La Muela’dan manzaralar.

IMG_5912

Quetzaltenango’nun garip köpekleri.

IMG_6091

Şehirde yine anlamadığım bir nedenle kutlamalar, gösteriler devam ediyor.

IMG_6100

Blue Angel’in DVD odası.

Bir önceki geceyi geç bitirmenin aslında ne kadar da yanlış bir karar olduğunu sabah 07:00’de Muela isimli dağa tırmanmak için okul önünde buluştuğumuzda tekrardan anlıyorum. Kylie ve bana ek olarak, okulumuza katılan iki yeni isim daha var: İngiliz Ian ve İrlandalı Diarmuid. Bir süre yürüdükten sonra otobüslerden birine binip Muela’nın bulunduğu bölgeye gidiyoruz. Benim afyonum hala patlamamış olsa da, karşımda tırmanacağım devasa tepeyi görünce bir anda kendime geliyorum. İlk etapta orman yolunu andıran patika bir yol üzerinden ilerliyoruz. Yol boyunca rengarenk çiçek tarlalarını geçiyoruz. Dağın ikinci kısmı ise kayalar arasından uzanıyor. Bu bölge normalde yereller arasında tehlikeli olarak biliniyor, bu nedenle bölgenin çeşitli bölümlerinde turist polisine rastlıyoruz. Tepeye çıkışımız iki saat kadar sürüyor.

Tepeye çıktığımızda ise 3000 metreden tüm Quetzaltenango manzarası ayaklarımızın altında. Uzak bölgelerden birisinden kulağımıza yerel Maya duaları geliyor. Bir süre hafif yağmur atıştırırken tepedeki kayalıklarda, büyüleyici manzaraya karşı oturup sohbet ediyoruz. Dönüş yolu görece daha kolay oluyor. Başladığımız noktaya geldiğimizde ise hızımızı alamayıp şehir merkezine kadar yürüyoruz. Şehir merkezine vardığımızda, ilk işimiz bir sonraki günün maratonu için Diarmuid’in kaydını yaptırmak oluyor. Sonrasında ise hep beraber yerel restoranlardan bir tanesinde oturup karnımızı doyuruyoruz. Öğleden sonra, akşam yemeği için buluşmak için sözleşip ayrılıyoruz.

Akşam tekrardan Blue Angel önünde buluşuyoruz. Chris de bize katılıyor. Çok da leziz olmayan bir akşam yemeği sonrasında, Blue Angel’ın tek sinema odasını kiralayıp “Amores Perros” izliyoruz. Şehirde sinema bulunmuyor. Tek sinema Walmart’ın yer aldığı alışveriş merkezi içerisinde. Kary’nin anlattığına göre ise sinemada bolca pire bulunuyor. O yüzden orada film izlememiz çok tavsiye edilmiyor. Bu yüzden en iyi ikinci alternatif DVD kiralayıp izleyebileceğimiz bu minik cafe olarak ortaya çıkıyor. Çok güzel bir gece sonrasında herkesin enerjisi artık yerlerdeyken odaların yolu tutuyoruz.

6 Aralık 2013, Cuma.

IMG_5995

Meydanda akşam için yine bir hazırlıklar var.

IMG_5906

IMG_5908

IMG_5909

Şehrimin duvar resimleri.

IMG_5918

Gülümsemek ücretsiz!

IMG_6003

Walmart dönüşü otobüste bu miniğe rastladım.

IMG_6041

İlk ücretsiz salsa dersim son derece keyifli geçiyor.

Sabah erkenden uyanıp saat 07:00’de açıldığını öğrendiğim fırının yolunu tutuyorum. Kary için kocaman bir pasta alıyorum. Hava buz gibi. Sürekli olarak dışarıda ders yaptığımız için, bir noktadan sonra kat kat giyinmem de işe yaramıyor.  Öğlen arasında hep beraber Kary’nin doğum gününü kutluyoruz. Kary, bu sürprizi hiç beklemediği için oldukça utanıyor. Daha sonrasında kendisine hediyesini verdiğimde ise açmadan çantasına koyuyor. Farklı kültürlerdeki, farklı uygulamalar. Dersim 13:00’te bittikten sonra en sevdiğim yerel restoran olan “La Tequaria”ya gidip karnımı doyuruyorum. Sonrasında da devasa Walmart’ın yolunu tutuyorum.

Walmart’da hem yiyecek bir şeyler alıyorum (yaşasın peynir çeşitleri!), hem de odamın en çok ihtiyacı olduğunu düşündüğüm minik ısıtıcıyı yükleniyorum. Odaya döndüğümde ısıtıcı ile ilk denemem başarılı oluyor. Odamın buz gibi sevimsiz havası bir anda değişiyor.

Karnımı doyurduktan sonra saat 18:00’e gelirken Kylie ile buluşup ücretsiz salsa kursuna yöneliyoruz. Minicik kırmızı bir binada bulunan tek odada, kalabalık bir grup halinde ilk salsa dersimi alıyorum. Erkek sayısı görece az olduğu için, beni hemen deneyimli erkeklerden biri ile eşleştiriyorlar. Böylece temel adımları öğrenmeden ileri seviye hamleler ile başlıyorum. Bir anlamda benim için de iyi oluyor. Gece boyunca fazlasıyla eğleniyor.

Kurs sonrasında yerel barlardan birine gidip beyaz şaraplarımız eşliğinde Kylie ile bir süre dedikodu yapıyoruz. Sonrasında Josh da bize katılıyor. Kylie’nin evinde bir iki saat kadar yerel alkollerin tadına baktıktan sonra canlı müzik için tekrardan dışarı çıkıyoruz. “Kings and Queens” adı verilen ve yabancılar arasında son derece popüler olan, benim odamdan küçük barda canlı müzik bitene kadar muhabbet ediyoruz. Bu şehirde herkes birbirini tanıyor, bu şehirde herkes birbiri ile tanışıyor. Harika bir gece sonrasında eve dönerken gökyüzü tüm yıldızları ile karşımda.

5 Aralık 2013, Perşembe.

IMG_5950

IMG_5975

DSC02023

Guatemala Senfoni Orkestrası konserinden.

Bugün Neil ve Sarah’nın son günü. Ders arasında onlar için küçük bir mezuniyet töreni düzenleniyor. Biz de vedalarımızı ediyoruz. 14:00’te dersim bittikten sonra ise şehir merkezindeki turum başlıyor. Çünkü cumartesi günü İspanyolca hocam Kary’nin doğum günü. Ben de kendisi için özel bir şeyler hazırlamak istiyorum. İspanyolca romanların pahalı olmasından dert yandığı için ilk durağım yerel bir kitapçı oluyor. Paulo Coelho’nun kitaplarından bir tanesini İspanyolca bulunca hemen alıyorum. Üstüne Kary, salsa sevdiğini söylediği için boş bir cd alıp Küba’da edindiğim müziklerden bir derleme hazırlıyorum. Gün boyunca şehrin farklı bölgelerinde koşturmacam devam ettikten sonra, sonunda daha önce hiç denk gelmediğim bölgedeki cafe’lerden bir tanesinde mola verip hava kararana kadar vaktimi burada geçiriyorum.

Akşama doğru şehir merkezine döndüğümde ise şehrin ana meydanında Guatemala Senfoni Orkestrası’nın konseri var. Bu şehir her geçen gün beni daha da şaşırtıyor. Yüzlerce insan meydanı doldururken akşam ayazında ben de kendime bir yer açıyorum. Konser öncesinde sahneye genç yetenekler, şehrin futbol takımı ve neden sahnede olduğunu bir türlü anlayamadığım bir grup insan çıkıyor. Sonrasında bir saat rötarla Guatemala Senfoni Orkestrası çıktığında ise iki bölümlük muazzam bir konser sergiliyorlar. İlk yarısı noel şarkıları, ikinci yarısı ise Tchaikovsky eserlerinden oluşuyor. Konser sonrası parkta bir süre insanlar arasında dolandıktan sonra odaya dönüyorum.

4 Aralık 2013, Çarşamba.

IMG_5902

Soran olursa İspanyolca öğreniyorum!

Dersim 15:00’te bitiyor. Ders sırasında yine el işi komik komik işler yapıyoruz. “Okula başladım heyo!” modum dün heyecanı ile devam ediyor. Öğlen bir önceki hafta olduğu gibi hep beraber okulda yapılan yerel yemekleri kalabalıkça bir masanın etrafında yiyoruz. Ders çıkışı ben sokaklarda birkaç tur atıp biraz fotoğraf çekiyorum. sonrasında da erkenden odamın yolunu tutuyorum. Çok enerjim yok.

3 Aralık 2013, Salı.

IMG_5881

San Andres Xecul yolunda.

DSC01921

DSC01924

DSC01972

DSC01976

San Andres Xecul sokakları.

DSC01937

Tepede yer alan ve kiliseye benzer tarzda inşa edilmiş şapel. Üstelik tepesinde Casper’ı andıran iki tane de hayalet var.

DSC01947

Şapel arkasında yerel Maya ibadetleri devam ediyor.

DSC01927

Tepeden şehrin manzarası.

IMG_5800

DSC01959

Rengarenk ipler tekstil ürünleri için doğal yöntemlerle boyanıp kurutuluyor.

DSC01931

IMG_5807

DSC01970

DSC01941

Yereller ev çatılarında mısır kurutuyorlar.

DSC01981

DSC01984

DSC01989

DSC01993

San Andres Xecul’un rengarenk kilisesi.

DSC02002

San Andres Xecul’da denk geldiğimiz mezarlık.

IMG_5871

San Andres Xecul duvarları.

DSC02008

San Simon’un yer aldığı ev.

DSC02006

Meşhur San Simon.

DSC02010

Yol üzeri atıştırmalıkları.

09:00’da başlayan dersim 14:00’te bitiyor. Ders çıkışı Avustralyalı Kylie, benim alem İspanyolca hocam Kary ve ailenin oğlu Toni günün aktivitesi olan San Andres Xecula gitmek üzere kolları sıvıyoruz. San Andres Xecul, bölgenin en ilgi çekici kasabalarından bir tanesi. Bunun en temel nedeni de kasaba içinde yer alan rengarenk ve gerçek dışı duran kilise. Bölgeye gidebilmemiz için önce bir süre yürümemiz, sonrasında da üç otobüs değiştirmemiz gerekiyor. Kary önde, biz arkada sürekli kıkırdaya kıkırdaya yolumuzu buluyoruz. San Andres Xecul’a vardığımızda ise daracık yokuşların, sıra sıra evlerin, rengarenk manzaraların bulunduğu bir kasaba bizi karşılıyor.

San Andres Xecul’da yer alan meşhur Katolik kilisesi Maya ve Hrıstiyan kültürünü yerel öğeler ile birleştiriyor. Kilise şehrin ana meydanında yer alıyor. Bu meydana ulaşan başka bir yokuşu çıktığınızda ise daha küçük boyutta bir şapele denk geliyorsunuz. Buradan şehri kuş bakışı görmek de mümkün üstelik. Ana meydanda yer alan sarı renk ile boyanmış meşhur kilisenin ne zaman inşa edildiği bilinmese de 1900’lerin başında inşa edildiğine inanılıyor. Biz ilk olarak şehri tepeden gören şapeli ziyaret ediyoruz. Şapelin arka bölümünde yer alan geniş bir alanda yereller Maya ritüellerine uygun biçimde ibadetlerini gerçekleştiriyorlar. Bulunduğumuz bölgede evlerin teraslarına asılmış ve tekstil ürünleri için kullanılan rengarenk ipleri ve kurumaya bırakılmış mısırları görebiliyorsunuz. Bir süre burada kalıp manzarayı içimize çektikten sonra ana meydandaki kiliseyi ziyaret ediyoruz. Bu kilisenin çizgi film çizimlerini andıran duvar kabartmalarına hayran kalmamak mümkün değil. Şansımıza biz bölgedeyken kalabalık bir yerel grubu da ibadetlerini gerçekleştiriyor. 

Bir sonraki durağımız ise Guatemala’nın en meşhur karakterlerinden biri olan “San Simon”u ziyaret etmek oluyor. Maximon olarak da anılan bu karakter, yerel bir azizi simgeliyor ve Maya kültüründe çeşitli görüntülerde ortaya çıkıyor. Bu figürün Maya kültüründe nasıl yer aldığı çok bilinmese de Kolomb öncesi Maya tanrısı Mam’ın devamı olduğu düşünülüyor. Efsaneye göre, bir gün kasabadaki erkekler tarlalarda çalışırken San Simon gelip bütün kadınlar ile tek bir seferde beraber oluyor. Kasabanın erkekleri döndüklerinde bu duruma o kadar sinirleniyorlar ki, San Simon’un kollarını ve bacaklarını kesiyorlar. Bu noktadan sonra San Simon’un bir şekilde Tanrı olduğuna inanılıyor. Günümüzde ise San Simon’un büstü çeşitli evlerde yer alıyor ve kutsal haftalarda düzenli olarak yer değiştiriyor. San Simon’u farklı evlerde ziyaret eden yereller yanlarında para, alkol ve sigara getiriyorlar bu garip büste sunmak üzere. Biz de bölgede yer alan evlerden bir tanesinin kapısını çalıyoruz bu garip Tanrı’yı görmek için. Ben en başta anlatılanlardan ne ile karşılaşacağımı çok kestiremiyorum. Özellikle, Toni San Simon’u görmek istemediğini, onun çok çirkin olduğunu söyleyince iyice bir şaşırıyorum. Kapıyı ufak bir kız bize açıyor. Bizi evin arka bahçesinde bulunan bir odaya alıyor. Mumlar ile süslenmiş odanın içerisinde takım elbisesi ile San Simon yer alıyor. Ben tabii en başta bu büstü gerçek sanıyorum. Neden hareket etmediğini anlamaya çalışırken, Kary imdadıma yetişiyor. San Simon’un önünde bulunan tepside çeşitli likör ve sigaralar yer alıyor. Bir süre bu garip Tanrı’yı inceledikten sonra evden çıkıp geri dönüş yolunu tutuyoruz.

Şehre dönerken yol üzerindeki tezgahlardan bir tanesinde karnımızı doyuruyoruz. Quetzaltenango’ya vardığımızda ise hava kararmış bile. Bir grup akşam ücretsiz salsa kursuna gitse de, ben es geçip direk odamın yolunu tutuyorum. Odaya gittiğimde odam sabahtan ilaçlanmış, yatağımdaki nevresimler ve battaniyeler yenileri ile değiştirilmiş. Uzun bir süreden sonra güzel bir uyku çekeceğim için derin bir oh çekiyorum.

2 Aralık 2013, Pazartesi.

IMG_5772

09:00 – 15:30 arası İspanyolca dersi. Her sabah dersim saat kaçta başlarsa başlasın sürekli olarak geç kalıyorum. İçten içe evimin okuldan altı dakikalık yürüme mesafesinde olmasına seviniyorum. Üstelik gün içerisinde farkında olmadan yarım saat kadar da fazladan ders yapıyoruz. Bu bana ilerleyen günlerde kısaltılmış bir gün olarak dönecek.

Bir süredir benim peşimi bırakmayan ve her sabah yeni ısırıklarla uyanmama neden olan böcek sorunumu bir önceki gece Peter’a açtığımda, okulun müdürü Glenda ile konuşmamı öneriyor. Glenda’ya derdimi anlattığımda, akşama eşyalarımı düzenlememi istiyor, ertesi gün odamı ilaçlayabileceklerini belirtiyor.

Ders sonrasında yine en sevdiğim cafe, Cafe Baviera’ya gidip internet üzerindeki işlerimi hallediyorum. Konakladığım evde internet bağlantısı şifresiz olduğu için muhtemelen bölgedeki herkes bizim interneti kullanıyor. Bu da bize katır hızında internet olarak geri dönüyor. O yüzden e-posta kontrolü dışındaki işler için en ideali çevredeki cafe’ler. Üstelik yemekler de son derece leziz. Bu küçücük şehirde beni evimde gibi hissettiren mekanların olması ise paha biçilmez.

Akşamüzeri eve döndüğümde ise geceyi film izleyerek kapatıyorum.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

1 Aralık 2013, Pazar.

DSC01917

IMG_5726

Kaldırım bandosu.

IMG_5738

Cafe Baviera’dan.

Güne geç başlıyorum. Pazar günlerini kendime ait bir odada, bir şeyler için koşturmadan geçirmeyi özlemişim. Sabah uyandıktan sonra güzelce kahvaltımı yapıyorum ve şehir merkezine iniyorum. Parkta yine bir hareketlilik var. Park etrafına kurulmuş pazarda çeşitli yiyecekler, el işi ve hediyelik ürünler satılıyor. Bir süre tezgahları inceledikten sonra, aklımdaki cafe’lerden birine gidip tüm günü orada geçirmeyi hedefliyorum. Yürürken yol üzerinde denk geldiğim, benim deyişimle “Kaldırım Bandosu”na bir an duraklamama neden oluyor. Daracık kaldırım üzerine kurulmuş tam kadro bu bando, o kadar güzel şeyler çalıyor ki, bir süre bölgeden ayrılmadan müziği dinliyorum.

Sonrasında da bulduğuma son derece sevindiğim Cafe Baviera’yı keşfediyorum. Ahşap duvarları baştan başa eski gazete küpürleri, resimler ve posterlerle dolu bu sevimli cafe’de akşama kadar kalıyorum. Yemekler, kahve, atmosfer o kadar güzel ki, ilerleyen günlerde bu mekanda bol bol vakit geçireceğe benziyorum.

30 Kasım 2013, Cumartesi.

DSC01780

Chile Verde yolunda.

DSC01784

Organizasyonu işleten teyze.

DSC01788

DSC01796

Minicik çocukların sırtında kardeşleri.

DSC01807

DSC01802

Josh çocuklara hijyen konusunda bilgi veriyor. Ellerinde boylarından büyük kağıtları, tek anladıkları kağıtları süsleyen komik mikrop resimleri.

DSC01809

DSC01814

Oyun zamanı.

DSC01843

DSC01847

DSC01867

DSC01877

DSC01882

DSC01889

DSC01890

DSC01903

Bu fotoğrafları ben çekmedim, fotoğraf makinemi keşfetmeyi deneyen miniklerin gözünden.

IMG_5690

Chile Verde pazarından.

IMG_5704

DSC01912

Xela Canlı Müzik Festivali.

Sabah 07:00’de okul önünde buluşuyoruz. Bugünkü etkinliğimiz Chile Verde isimli bir kasabaya gitmek. Şehrin içerisinde otobüse binmek için yarım saat kadar yürüyoruz. Sonrasında da yarım saatlik bol kıvrımlı yolculuğumuz başlıyor. Chile Verde’de minik bir evi ziyaret ediyoruz. Bu ev aynı zamanda ufak bir organizasyon. Cooperativo adı verilen yerlerde anneler çalışırken burada çocuklarına bakılıyor. Eve girdiğimizde bizi son derece güleryüzlü teyzeler karşılıyor. Sonrasında da yavaş yavaş çalışan kadınlar ve çocukları evin soba ile ısıtılan küçücük odasını doldurmaya başlıyor. Her yaştan, her boydan utangaç çocuklar odada saklanacak yer arıyorlar resmen. Ailemizin doktoru ailelere hijyen kurallarını anlatıyor. Hem şive farkından, hem de yerellerin birçoğu farklı dili konuştuğundan sunumu çok anlamıyorlar. Çocukların ise hijyen kavramını anlamak için yaşları çok küçük. Ellerinde komik mikrop resimlerinin çizilmiş olduğu kağıtlar, kim bilir “Bunları nasıl boyarım?” diye düşünüyorlar. Tabii olmayan boya kalemleri ile.

Sunum bittikten sonra oyun zamanı başlıyor. Çocuklar ile ortak bir oyun bulmak o kadar zor ki. Ne onlar bizi anlıyor, ne biz onları. Evi işleten ailenin kızı 12 yaşındaki Josephine ortak bir yol bulmaya çalışıyor; ama bir türlü olmuyor. Zaten erkeklerin hepsi ellerine topu geçirdikleri gibi sahada futbol oynamaya gidiyorlar. Kızların bir kısmı utanıp kendi köşelerine çekiliyorlar. Sadece 3-4 kız ben ve Kylie’nin yanından ayrılmıyor. Bir süre kendi çapımızda oyunlar üretmeye çalıştıktan sonra fotoğraf çekmeye başlıyoruz. Bu noktada kızların ilgisi bir anda bize dönüyor. Onların fotoğrafını çekip gösterdikçe hoşlarına gidiyor. Sonrasında ben telefonumu Josephine’e, fotoğraf makinemi ise başka bir ufaklığa veriyorum. Gitme vakti gelene kadar kızlar etrafta dolanıp her gördüklerinin fotoğrafını çekiyorlar. Kylie futbol oynayan gruba katılıyor. Ben de bizden ilk etapta çekinmiş olan on kişilik kız grubunun yanına gidiyorum. En başta benden çekinseler de çat pat konuşmaya başlıyorum. Saçlarına, kıyafetlerine, yaşlarına kadar her şeye yorum yapıyorum. Sonrasında soru sırası onlara geçiyor. Evli miyim, sevgilim var mı, çocuğum var mı, nereliyim, kaç yaşındayım, en sevdiğim renk hangisi… (Soru sıralaması bu önemde gidiyor) Kızlardan birinin geçen bir çocuğu incelediğini görünce ben de hemen çocuktan giriyorum muhabbete. Kızlar sürekli gülüşüyorlar. O noktada aramızdaki buzlar da eriyor. Beni farklı bir alana götürüp orada oynadıkları oyuna dahil ediyorlar. Kaldığımız iki saat boyunca kızlar bana üç farklı oyun öğretiyorlar: Tento (ebelemece), kilit ve kanguru. Dönüş vakti geldiğinde ise, ilk dakikalarda yanıma yaklaşmayan bu grup elimi, kolumu bırakmıyor. Benim için son derece keyifli ve dopdolu bir gün oluyor. Dönüş yolunda herkes oldukça mutlu.

Quetzaltenango’ya döndüğümüzde akşam tekrardan çam ağacının önünde buluşmak üzere sözleşiyoruz. Odada duşumu alıp hazırlandıktan sonra akşam yemeği için Kylie, Chris ve Josh ile buluşuyorum. Yemek öncesi bir şeyler içtikten sonra, şehirdeki Tayland restoranlarından birine gidiyoruz. Kylie’nin ev arkadaşının son günü olduğu için düzenleniyor bu yemek. Gece boyunca kalabalık bir grup yemek ve muhabbete doyuyoruz. Sonrasında da şehrin canlı müzik festivalini izlemek üzere meydanlarından birine gidiyoruz. Gece geç saatlere kadar canlı müzik devam ediyor. 45 dakikalık konserler veren çeşitli gruplar herkesi şenlendirmeye yetiyor da artıyor bile. Festival sonrasında da yerel barlardan bir tanesine gidip geç saatlere kadar burada kalıyoruz.

29 Kasım 2013, Cuma.

IMG_5552

Quetzaltenango sokakları.

IMG_5547

Gün içerisinde postanenin yolu tutuldu!

IMG_5544

Şehrin göbeğine çam ağacımız kuruldu.

Nedenini çok anlamamakla beraber geceleri çok kötü uyuyorum. Uykum sürekli olarak bölünüyor. Üstelik sabah uyandığımda da vücudumda bölünerek çoğalmış ısırıkları buluyorum. Tüm gün ve gece kaşınarak geziyorum sonra. Bu meseleyi kiminle, nasıl konuşmam gerektiğini bilmiyorum. Durumu nasıl ele alacağımı da. Haftasonu da durum devam ederse bu konuyu okula açmayı planlıyorum.

Dersim yine 16:00’da bitiyor. Ders sonrasında bir süre şehir merkezinde dolanıyorum. Şehrin göbeğindeki parkta ne kadar ilginçtir ki her gün bir kutlama, şölen, konser, dans gösterisi oluyor. Her yeni gösteriyi izlemeye başladığımda ise ne kadar sevimli bir yerde durmaya karar vermiş olduğuma tekrar tekrar farkına varıyorum. Odaya döndüğümde ise haftanın yorgunluğu bir anda üzerime vuruyor. Kendime akşam yemeği hazırladıktan sonra erkenden uyuyorum. Cumartesi sabah saat 07:00’de başlayacak okul etkinliği beni bekliyor.

28 Kasım 2013, Perşembe.

IMG_5498

Yemek yapıyoruz. Gördüğünüz yeşil şeyler aslında domates.

IMG_5518

Cafe la Luna.

Sabah derslerini yaptıktan sonra Guatemala yerel yemeklerine el atmak üzere öğlen mutfağa giriyoruz. Her çarşamba okulda hep beraber yemek yapılıyor ve sonrasında da kurulan genişçe masa etrafında yeniyor. Biz de yerel yemeklerden bir tanesini yapıyoruz. Kylie ve ben şaşkın şaşkın yemekleri hazırlamaya çalışırken oldukça keyifli vakit geçiriyoruz. Sonrasında masaları hazırlıyoruz, yemekleri servis ediyoruz. Karnımız doyduktan sonra ise ben derse geri dönüyorum. Dersim 15:30’da bitiyor.

Ders sonrasında şehrin dört bir köşesine yayılmış son derece tarz ve butik cafe’lerinden biri olan Cafe la Luna’nın yolunu tutuyorum. Burası aynı zamanda bir müze. İçeriye girdiğinizde çeşit çeşit antika eşyalar her köşe başında sizi karşılıyor. O kadar güzel bir ortamı var ki. Üstelik şehrin en güzel sıcak çikolatalarını burada içmeniz de mümkün. Hava kararana kadar cafe’de kalıyorum. İnternet üzerinde bir süredir aksattığım işlerimi tamamlıyorum. Güzel müzik ve güzel bir atmosfer olduğunda zamanın nasıl geçtiğinin farkına bir türlü varamıyorum.

Akşam odaya döndüğümde beni yeni bir stres bekliyor: sınav. Bir yandan kendime gülüyorum. Kim dünya turuna çıkıp her pazartesi “pazartesi sendromu”, her cuma da “sınav telaşı” yaşar ki?

27 Kasım 2013, Çarşamba.

Dersim diğer günlere görece geç başlıyor. Bugünkü programım 09:00 – 16:00 arasında. Üstelik iki molam var. Dersim bittiğinde saatler 16:00’yı gösteriyor. Ders sonrasında haftanın ikinci etkinliği başlıyor: İspanyolca’daki popüler söylemler. İnanmazsınız; ama bu bir buçuk saatlik süre boyunca bize küfürlerden tutun da, yerel dilde kullanılan komik kelimelere kadar her şeyi öğretiyorlar.

Biz okulun balkonumsu bir bölümünde ders yaptığımız için güneş kendisini sakladığında hava sıcaklığı da bir anda düşüyor. Benimse soğuk havalara karşı mücadele edecek yeterli kıyafetim yok. Etkinlik sonrasında Kary’den aldığım ipuçları sayesinde şehrin devasa ikinci el kıyafet dükkanına gidiyorum. Burası o kadar büyük ki, aradığınız her türlü kıyafeti, her türlü markayı çok komik rakamlara bulabiliyorsunuz. Ben kendime beş beden büyük gelen sıcak tutacak bir mont, bir kazak ve polar alıyorum. Ödediğim fiyat 50 Quetzal. Yani sadece 6 USD. Alışveriş sonrasında satın aldıklarımdan son derece memnun odamın yolunu tutuyorum.

26 Kasım 2013, Salı.

DSC01767

DSC01775

San Jacinto Kilisesi.

DSC01777

Caldo de Frutas.

IMG_5464

Terminal Minerva’da yer alan devasa çam ağacı.

IMG_5465

Terminal Minerva aynı zamanda şehrin ana otobüs istasyonu.

Dersim yine 08:00 – 14:00 arasında. Upuzun bir uyku sonucunda buz gibi bir sabaha uyanıp okula yürüyorum. Üstelik anlamlandıramadığım bir şekilde vücudumda çok sayıda ısırık var. İlk etapta bu konuya çok da önem vermiyorum. Evden okula yürümek tam tamına altı dakika. Yavaş yavaş okulun diğer öğrencileri ile de kaynaşmaya başlıyoruz. ABD’li doktor Josh, Avustralyalı Kylie, İngiliz Neil ve Sarah bu küçük okulun diğer öğrencileri. Herkes kısa bir süreliğine de olsa İspanyolca öğrenmeye gelmiş. Dersler normalde aralıksız olarak devam ediyor. Sadece 10:30 – 11:00 arasında yarım saatlik bir mola veriliyor. Salı günü olduğu için molayı küçük bir oyun takip ediyor. Gruplara bölünüp çat pat İspanyolca bir oyun oynuyoruz.

Okul o kadar küçük, o kadar ev gibi ki. Etrafta dolan “Copito” isimli minik bir köpek, evin ve okulun sahibi Glenda, eşi Daniel, çocukları Daniella ve Tony bizi kendi ailerinin bir parçasıymışız gibi ağırlıyorlar gün üstüne gün.

Ders sonrasında okulun katılacağımız ilk etkinliği gerçekleşiyor. Hep beraber yakınlarda bulunan Salcaja isimli kasabaya gidiyoruz. Bu kasabaya gitmek için “Chicken Bus” ismi verilen otobüsleri kullanıyoruz. Bu otobüsler Guatemala’nın temel ulaşım yöntemleri. Eski ABD okul otobüslerinin modifiye edilmiş hali olan bu otobüsler, içlerinde genelde çeşitli hayvanlar taşındığı için bu ismi almış. Kalabalık otobüste yerimizi aldıktan sonra, Salcaja’ya gitmemiz yarım saatimizi alıyor. Bu minik şehir “San Jacinto” isimli kilisesi ile meşhur olmuş durumda. 1524 yılında kurulmuş bu kilise Orta Amerika’daki ilk kilise olma özelliğini koruyor. Sayısız deprem ve felaket sonrasında hala iyi durumda olan bu minik kilisenin yanı başında minik de bir müze bulunuyor.

Kiliseden çıktıktan sonra yakınlarda bulunan bir eve gidiyoruz. Bu kasabanın en meşhur tatlarından birini denemeye: Caldo de Frutas. Ev yapımı bu likör kan kırmızı rengi ile dikkat çekiyor. Çeşitli meyvelerin rom ile karıştırılması ile hazırlanan bu güçlü likörün tadına bakıyoruz ve bize ikram edilen meyveleri yiyoruz.

Şehir merkezine tekrar döndüğümüzde ben şehrin en büyük alışveriş merkezinin bulunduğu Walmart’a doğru yola koyuluyorum. Bu bölgeye normalde otobüslerle yirmi dakikada gidebiliyorsunuz, yürümek ise benim bir saatimi alıyor. Yol üzerinde şehrin en kaotik bölgesi olan Terminal Minerva’yı ve hayatımda gördüğüm en büyük çam ağacını geçiyorum. Walmart’a vardığımda ise odamda ihtiyaç duyabileceğim ıvır zıvırı almaya koyuluyorum. Adam gibi peynir ve yoğurt buldum diye bu kadar sevinebileceğim kimin aklına gelirdi? Dönüş yolunda minibüse biniyorum. Minibüs beni hemen evimin önünde bırakıyor.

Aldığım eşyaları yerleştirdikten sonra da her gün verilen ödevler ve düzenli olarak çalışılması gerekilen İspanyolca beni bekliyor. Bu sırada yurdun diğer üyeleri ile de sık sık muhabbet etmeyi ihmal etmiyorum. Uzun süredir burada yaşayan, çok iyi İspanyolca konuşan Avustralyalı Peter, İspanyolca hocalığı yapan Linda ve Pilar. Bana sürekli olarak ipucu vermeyi ihmal etmiyorlar.

25 Kasım 2013, Pazartesi.

IMG_5446

Okula başladım heyo!

IMG_5454

Derslerimi aldığım balkon.

IMG_5440

Yeni odam!

Okulun ilk günü. Sabah erkenden uyanıyorum ve hostelden çıkışımı yapıyorum. Eşyalarımı topladıktan sonra okulun yolunu tutuyorum. Bugün ilk altı saatlik dersim başlıyor. 08:00 – 14:00 arası. İspanyolca hocam, genç mi genç Kary ile tanışıyorum. Kary daha 21 yaşında; ama uzun süredir İspanyolca öğretmenliği yapıyor. Bir yandan üniversitede hukuk okurken, bir yandan da cep harçlığını kazanıyor.

Altı sene sonrasında ilk defa okula başlamış olmanın verdiği heyecan bir yana, daha önce Ankara’da bir sene kadar ders aldığım İspanyolcayı ilerletmeye o kadar hevesliyim ki, zaman nasıl geçiyor farkına bile varamıyorum. Kary işini son derece iyi yapıyor. Daha ilk günüm olmasına rağmen, beni nasıl zorlaması gerektiğini, öğrenemediğim şeyleri aklıma nasıl sokması gerektiğini çok iyi biliyor.

Ders sonrasında gidip yurduma yerleşiyorum. Odaya girmemle bir anda bütün günün yorgunluğu üzerime çöküyor. Eşyalarımı yerleştirdikten sonra da son derece tatlı on dört saatlik bir uykuya merhaba diyorum.

Quetzaltenango, Guatemala.

Standard

(Buradan sonra bir süreliğine blog’um format değiştiriyor – haftalık ve daha kısa yazılar -; çünkü ben Guatemala’nın Quetzaltenango isimli 152.000 nüfuslü minicik şehrinde bir süre kalıp hem yerleşik hayata geçmeye, hem de İspanyolcamı ilerletmeye karar verdim. Muhtemelen iki aydan birazcık daha uzun bir süre buralardayım.)

24 Kasım 2013, Pazar.

IMG_5394

IMG_5395

IMG_5396

IMG_5397

 

Şehrin rengarenk duvarları.

IMG_5399

IMG_5400

IMG_5404

 

Pazar etrafından manzaralar.

IMG_5419

 

Pupusa ismi verilen peynirli gözlemeler.

Pazar günü. Günlerden en ağırdan alınması gerekenlerden bir tanesi. Sabah kahvaltı sonrasında yine şehrin sokaklarında kaybola kaybola gezdiğim bir gün geçiriyorum.

Akşamüzeri odaya döndüğümde daha önce San Cristobal de las Cosas’da aynı hostelde kaldığım Alman kıza denk düşüyorum. Akşam yemeğini beraber yemek üzere pazarın yolunu tutuyoruz. Parkın hemen yanı başında her akşam kurulan ve gününe göre büyüklüğü değişen bu pazarda, son derece leziz yerel yemekleri uygun fiyatlarla tatmak mümkün. Yemek sonrasında meydanda düzenlenen dans gösterisini izleyip erkenden odalara dönüyoruz.

23 Kasım 2013, Cumartesi.

IMG_5416

Kat üstüne kat boya.

IMG_5389

Şehrin sayılı kitapçılarından bir tanesi: Vrisa Books.

Sabahı oldukça ağırdan alıyorum. Hostelin artık şehir çapında dillere destan kahvaltısı sonrasında odaya çıkıp bir süre internet üzerinden işlerimi hallediyorum. Sonrasında da ilk olarak İspanyolca okuluna kaydımı yaptırmak üzere “El Quetzal”in yolunu tutuyorum. Planıma göre, günde altı saat İspanyolca alacağım. Normal programdan biraz daha fazla olmasının nedeni, yapacak daha iyi bir şeyimin olmaması ve de bu şehirdeki vaktimi en verimli şekilde geçirmek isteyişim. Okula kaydımı yaptırdığım sırada okulun bir adet de yurdu olduğunu öğreniyorum. Üstelik fiyatı da son derece uygun. Bir aylık yurt ücreti: 100 USD. Kayıt sonrasında okula çok yakın olan yurdu görmeye gidiyorum. Görür görmez bu mekana kanım ısınıyor. Genişçene bir oda, internet bağlantısı, merkezi bir konum. Daha ne isterim ki. Ama erkenden karar vermeden önce, bir gün önceden sözleştiğim başka bir eve bakmaya gidiyorum.

Ev sahibi ile parkta buluşuyoruz, sonrasında da evin yolunu tutuyoruz. İki odalı bu minik evin fiyatı da son derece uygun olsa da, bana çok karmaşık ve basık geliyor. Kararımı verdikten sonra okula dönüp yurt odasında konaklamayı istediğimi belirtiyorum. Odaya pazartesi günü dersten sonra yerleşme konusunda anlaşıyorum. Sonrasında bütün günü yeni şehrimin sokaklarınında mekik dokuyarak geçiyorum. Guatemala, daha ilk günlerinde kendisini bana sevdiriyor. Yereller tarafından Xela olarak anılan, Quetzaltenango ufacık bir şehir olmasına rağmen turist altyapısı olarak son derece gelişmiş. İhtiyacınız olan her şeyi burada bulabiliyorsunuz. Tek kusuru, şehir 2300 metre yükseklikte olduğu için diğer yerlere oranla birazcık soğuk.

Akşam yemeğini bir süredir ününü fazlasıyla duyduğum şehrin tek Hint restoranında yapıyorum. Gerçekten dedikleri kadar var. Üstelik Hint restoranının hemen yanı başında yer alan ikinci el kitap dükkanı Vrisa Books’a uğramayı ihmal etmiyorum. Bu minicik yere ilk ziyaretimin kazancı Jack Kerouac’ın 1960’da City Lights’dan basılmış rüyalarını anlattığı kitabı “Book of Dreams”inin ilk baskısı oluyor. Yemek sonrasında erkenden hostelime geri dönüyorum. Filmlerle dolu bir gece beni bekliyor.

22 Kasım 2013, Cuma.

IMG_5370

 

IMG_5374

 

IMG_5331

IMG_5377

Quetzaltenango sokakları.

DSC01756

El Cuartito’da canlı müzik zamanı!

Kaldığım hostelin en meşhur yanı kahvaltısı. Ücrete dahil olan kahvaltıyı, kahvaltı menüsünden seçerek devasa porsiyonlar halinde yiyebiliyorsunuz. Kahvaltı sırasında Guatemala’da daha önce bir süre yaşayan, çalışan, gönüllülük yapan insanlarla tanışıyorum. Muhabbetler sonrasında anladığım Orta ve Güney Amerika’da İspanyolca öğrenmek için en ideal şehir burası. Çünkü hem fiyatlar çok ucuz, hem okullar son derece profesyonel, hem de şehir bu işi ciddiye alan insanlarla dolu. Nasıl oluyor bilmiyorum; ama bir anda ben de fikir değiştiriyorum. Burada bir süre kalıp düzenli hayata geçiş yapma fikri aklımı çeliyor.

Bütün günü İspanyolca okullarını ziyaret edip farklılıklarını öğrenerek geçiriyorum. Bazı okullar oldukça büyük, bazıları Sivil Toplum Örgütü destekli, bazıları aileler tarafından işletilen küçük okullar. Bütünün günün sokaklar arasında mekik dokuması sonrasında az çok hangi okula gitmek istediğime dair kararımı veriyorum. Okullardaki eğitimler tek hoca, tek öğrenci şeklinde işliyor. Günde hangi saatler arasında ders almayı istediğiniz ve kaç saat ders alacağınızı siz belirleyebiliyorsunuz. Genelde haftalık 25 saatlik eğitimin fiyatı 100 USD – 200 USD arasında değişiyor. Eğitim programları içerisinde sosyal projelerde gönüllülük ve çeşitli etkinlikler de yer alıyor. ÜStelik dilerseniz okullarda eğitim aldığınız süre boyunca dilinizi iyice ilerletmek adına ailelerin yanında konaklamayı seçebiliyorsunuz. Ben kararımı “El Quetzal” isimli okuldan yana yapıyorum. Burası şehirdeki en küçük okullardan biri. Okulu yerel kökenli Glenda isimli bir kadın işletiyor. Günün neredeyse tamamını sokaklarda dolanarak geçirdikten sonra odaya dönüyorum. Hava çoktan kararmış bile.

Odaya döndüğümde Alman Wolf ile akşam yemeğine çıkmaya karar veriyoruz ve şehrin sonsuz olanakları arasından Akdeniz restoranını seçiyoruz. Doğru seçim yaptığımızı yemekler geldikten sonra fark ediyoruz. Yemek sonrasında da şehrin minik cafe / barlarından bir tanesi olan “El Cuartito”ya canlı müzik dinlemeye gidiyoruz. Ufak loş ışıklı bu barı üç kişlik bir grup şenlendiriyor. Harika bir gecenin ardından odalara dönüyoruz.

21 Kasım 2013, Perşembe.

IMG_5302

IMG_5308

IMG_5311

IMG_5321

 

Meksika’dan Guatemala’ya uzanan yoldan manzaralar.

Sabah 06:30’da geleceğini belirten Guatemala servisi saat 07:15’te geliyor. Minibüs gelene kadar her geçen dakikada daha da stres oluyorum ben. Hala bazı ülkelerin zaman anlayışlarına ve algılayışlarına alışabilmiş değilim, o nedenle içten içe servisin beni unuttuğu düşüncesini aklımdan çıkaramıyorum. Sonunda servis kırk beş dakika rötarla geldiğinde ise sözde beş, pratikte yedi buçuk saat süren Guatemala yolculuğum başlıyor. Yolculuk sırasında aynı araçta olduğum Porto Rikolu, İngiliz ve Alman gençler sayesinde yol çabucak geçiyor. Uçsuz bucaksız kıvrımlar bile varlığını unutturuyor. Pasaport ve sınır işlemlerini sorun çıkmadan hallediyorum. Guatemala sınırına geçtiğimizde araç değiştiriyoruz.

Akşam üzerine doğru ismini bir türlü doğru söyleyemediğim Quetzaltenango şehrine varıyorum. Konaklayacağım “The Black Cat Hostal” son derece güzel ortamı ve profesyonel tavrı ile daha ilk dakikalarında bile kalbimi kazanıyor. Eşyalarımı yerleştirdikten sonra şehrin sokaklarında ufak bir tur atıyorum. Gelmeden önce ününü çok duyduğum, bölgenin en tehlikeli ülkelerinden biri olan Guatemala içten içe beni korkutsa da, sokaklardayken bu korku ortadan kalkıyor. Şehrin kalbinde yer alan parkın etrafında elleri tüfekli polisler bankaları, cafe’leri koruyor. Bunun beni daha iyi hissetirmesi mi lazım acaba diye içten içe düşünüyorum. Uzun bir gün olmuş, geceyi odada dizi izleyerek tamamlıyorum.