New Jersey, ABD.

Standard

5 Eylül 2013, Perşembe.

DSC05100

Bisiklete bindiğimiz yollar.

Gün yine tüm tembelliği ile başlıyor. Kahvaltı, veranda oturmaları, televizyon derken zaman geçiyor. Öğlen miskinliğini biraz attığımızda ise Mina ile bisiklet sürmeye karar veriyoruz. Kamil Amca ve Sharon’ın bisikletlerini alıp sokaklara çıkıyoruz. Güneş tam tepede olmamasına rağmen hava sıcak ve yakıcı. Bisikletler de oldukça yüksek seleye sahipler. Mesela ben kaldırım kenarından binmezsem ya da kaldırım kenarında durmazsam düşmeyi garantiliyorum. Yol kenarlarını süsleyen her biri farklı tarzda evleri dolanarak bir saate yakın geçiriyoruz.

Bizim saatimizle saat 17:00’de, TRT Radyo-1’de yayınlanan Gecenin İçinden programına konuk olacağım için son derece heyecanlıyım, o yüzden çok da geç kalmadan eve gitmek istiyorum. Çünkü radyo programından daha önceden arayıp teyit edeceklerini bildirmişler.

Eve vardığımda ise heyecanım doruk noktasında. Ne diyeceğim, ne cevaplayacağım çok kestiremiyorum. Telefon bağlantısı yapacakları için de biraz zorlu olacağını tahmin ediyorum. Sonunda 16:30 gibi beni arıyorlar. Ben hem radyo programını dinlemek, hem de kendimi hazırlamak için üst kata çıkıyorum. Radyo programı da 17:00 gibi başlıyor. 10 dakika boyunca programa konuk oluyorum. İşin komik tarafı daha önce iki kere TRT Radyolarına çıkmış olmama rağmen (üstelik stüdyolarında) hala şu heyecanı üzerimden atamamış olmam. İlk seferinde fotoğraf sergimiz hakkında söyleşi yapmıştık, ikincisinde ise yine yolculuklarım hakkında konuşmuştum.

Radyo programı biter bitmez babam arıyor. İlk tepkisi “Neee dokuz ay mı?? ” oluyor. Radyo programı sırasında muhtemelen bir dokuz ay daha devam edeceğimi söylediğim için. Babam da böyledir benim işte. Yolculuğuma bir ay kala spor üyeliğimi dondurmak için spor salonuna gitmiştik, o zaman 1,5 -2 sene kadar yola çıkmayı planladığımı söylemiştim, babam bana bakıp “Ne yani 3-4 ay sürmeyecek mi?” demişti. Hindistan’da ilk zorlandığımda ise en kısa sürede döneceğime dair umutlarını korumuştu. Şimdi ise yolda olmaya alışınca ne yollar bitiyor, ne ülkeler.

Program sonrasında Sharon eve geliyor. Akşam yemeği olarak İtalyan restoranından sipariş veriyoruz. Son derece leziz yemeklerle bir gün bir güne daha karışıyor. Yemek sonrasında Mina ve ben Let’s Dance oynuyoruz biraz. Uyku öncesi en sevdiğim aktivitelerden biri haline gelmiş bile.

Ertesi gün Maine’e doğru yola çıkacağımız için de erkenden uyuyoruz.

Reklamlar

Yorum Yapın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s